முதல் எபிசோடில் குமார் ராதாவின் ரோஸ் மில்க் கடையில் முதல் முறையாக அறிமுகமானதில் இருந்து, இருவருக்கும் இடையே ஒரு இலேசான நட்பு மலர ஆரம்பித்திருந்தது. இப்போது இரண்டாவது எபிசோடில் அந்த நட்பு மெதுவாக ஆழமடையத் தொடங்குகிறது. இன்னும் எந்த உடல் தொடர்பும் இல்லை – வெறும் பேச்சு, அக்கறை, சிரிப்பு மட்டுமே.
குமார் தினமும் காலை மற்றும் மாலை என இரு வேளை கடைக்கு வர ஆரம்பித்தான். ராதாவும் அவன் வரும் நேரத்திற்கு ஏற்ப ரோஸ் மில்க் தயாரித்து வைக்கத் தொடங்கினார். சில நாட்கள் கழித்து ஒரு மாலை நேரம். மழை சற்று பெய்து கொண்டிருந்தது. குமார் ஈரமாக கடைக்குள் நுழைந்தான்.
“ஆண்ட்டி, மழையில் நனைஞ்சுட்டேன். ஒரு ஹாட் ரோஸ் மில்க் கொடுங்க.”
ராதா சிரித்தபடி, “உக்காரு டா. உடம்பு குளிர்ந்துடப் போகுது. நான் ஸ்பெஷல் ஆக தயார் பண்றேன்” என்றார். அவர் கவுண்டருக்கு பின்னால் இருந்து சூடான பால் கொதிக்க வைக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவரது சேலை லேசாக அசைய, அவரது இடுப்பு வளைவு தெரிந்தது. குமார் பார்த்தான், ஆனால் உடனே தன் பார்வையை திருப்பிக் கொண்டான். “இவர் என் ஆண்ட்டி, நல்ல ஃப்ரெண்ட்” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
ராதா கிளாஸை கொண்டு வந்து வைத்தார். “எக்ஸ்ட்ரா பாதாம் போட்டிருக்கேன். குடி, உடம்பு சூடாகும்.”
குமார் குடித்துக்கொண்டே, “ஆண்ட்டி, நீங்க தினமும் இவ்வளவு கேர் பண்றீங்க. என் அம்மா கூட இப்படி பண்ண மாட்டாங்க” என்று சிரித்தான்.
ராதா முகம் சிவந்து, “அய்யோ, அப்படி எல்லாம் சொல்லாத டா. நீ புது ஊர்ல ஒரு தனியா இருக்க. கொஞ்சம் அக்கறை காட்டினா தப்பா?” என்றார். பிறகு இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். ராதா தன் கல்லூரி நாட்களை சொன்னார் – அப்போது எப்படி புத்தகங்கள் படிப்பதில் ஆர்வம் இருந்தது, ஆனால் திருமணத்துக்குப் பிறகு வாழ்க்கை எப்படி மாறியது என்பதை.
“என் கணவர் நல்லவர் தான் டா. ஆனா அவர் வேலை இல்லாததால் வீட்டில் இருக்கிறார். நான் இந்த கடையை வைத்து குடும்பத்தை நடத்துறேன். சில நாட்கள் ரொம்ப போர் அடிக்கும்” என்று ராதா மெதுவாக சொன்னார்.
குமார் அவரது கண்களைப் பார்த்து, “ஆண்ட்டி, நீங்க ரொம்ப ஸ்ட்ராங். எனக்கு உங்க மேல மரியாதை அதிகமாகுது. நான் வேலை செய்யும் கம்பெனியில் கூட இப்படி ஒரு பொறுப்பு உணர்வு இருக்காது” என்றான்.
அன்று இரவு 9:30 வரை அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். கடையில் வேறு கஸ்டமர்கள் வரவில்லை. மழை நிற்காமல் பெய்தது. ராதா, “மழை நிற்கட்டும் டா, அப்புறம் போ” என்றார். குமார் சம்மதித்தான். அவர்கள் பேசிய விஷயங்கள்: சென்னை சினிமா, உணவு வகைகள், குமாரின் கிராமத்து நினைவுகள், ராதாவின் சிறு வயது நினைவுகள்.
அடுத்த நாட்கள் தொடர்ந்தன. குமார் ஒரு நாள் ஆபீஸில் இருந்து ஒரு சின்ன கேக் வாங்கி வந்தான்.
“ஆண்ட்டி, இன்னிக்கு என் டீம் லீடர் பர்த்டே. கொஞ்சம் கேக் வாங்கினேன். நீங்களும் சாப்பிடுங்க.”
ராதா ஆச்சரியப்பட்டு, “அட, எனக்கா? தேங்க்ஸ் டா குமார்” என்று சிரித்தார். இருவரும் கேக் சாப்பிட்டபடி சிரித்துப் பேசினார்கள். ராதா அவரது கணவரைப் பற்றி மேலும் சொன்னார் – “அவர் என்னை நல்லா பார்த்துக்குவார், ஆனா பேச்சு குறைவு. சில நேரம் தனிமை அதிகமாகுது.”
குமார், “எனக்கும் அப்படித்தான் ஆண்ட்டி. புது ஊர்ல நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. உங்ககிட்ட பேசும்போது மட்டும் ஒரு நிம்மதி வருது” என்றான்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல, ராதா குமாருக்கு ஸ்பெஷல் ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்க ஆரம்பித்தார். சில நாட்கள் ரோஸ் மில்க்குடன் சேர்த்து சிறிய சாக்லேட் அல்லது பிஸ்கட் கொடுப்பார். “இது என் ஸ்பெஷல்” என்று சொல்வார்.
ஒரு மாலை, குமார் கொஞ்சம் டென்ஷனில் வந்தான். ஆபீஸில் ஒரு ப்ராஜெக்ட் பிரச்சனை.
“ஆண்ட்டி, இன்னிக்கு ரொம்ப டென்ஷன். வேலை முடியல.”
ராதா அவருக்கு சூடான ரோஸ் மில்க் கொடுத்து, “உக்காரு டா. ரெலாக்ஸ் பண்ணு. எல்லாம் சரியாகும்” என்றார். பிறகு அவர் தன் அனுபவங்களை சொல்லி ஆறுதல் சொன்னார். “வாழ்க்கையில் சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள் வரும். நீ தைரியமா இரு” என்றார்.
குமார் அவரது வார்த்தைகளால் மனம் இலேசானான். “ஆண்ட்டி, உங்ககிட்ட பேசினா எல்லா பிரச்சனையும் சின்னதா தெரியுது.”
ராதா புன்னகைத்தார். அவரது கண்களில் ஒரு மென்மையான பார்வை இருந்தது. “நீயும் எனக்கு அப்படித்தான் டா. தினமும் உன் முகத்தை பார்க்கும் போது எனக்கும் ஒரு சந்தோஷம்.”
இப்படியே நாட்கள் போய்க்கொண்டிருந்தன. இருவருக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான நட்பு உருவாகி வந்தது. குமார் ராதாவை “ஆண்ட்டி” என்று அழைத்தாலும், உள்ளுக்குள் அவர் ஒரு நெருங்கிய நண்பராக மாறினார். ராதாவும் குமாரை ஒரு இளைய சகோதரன் போல பாவித்தாலும், அவரது அக்கறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்தது.
ஒரு வாரம் கழித்து, ஒரு ஞாயிறு மாலை. கடை கொஞ்சம் லேட்டாக திறந்திருந்தது. குமார் வந்தான்.
“ஆண்ட்டி, இன்னிக்கு ஞாயிறு. ரெஸ்ட் எடுக்கலாமே?”
ராதா, “கஸ்டமர்கள் வருவாங்க டா. ஆனா நீ வந்ததும் சந்தோஷம்” என்றார்.
அன்று அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். ராதா தன் இளமைக்கால கனவுகளை சொன்னார் – டீச்சராக ஆக வேண்டும் என்று. ஆனால் திருமணம் அதை மாற்றியது. குமார் தன் எதிர்கால திட்டங்களை சொன்னான் – நல்ல சம்பளம், சொந்த வீடு, குடும்பம்.
“ஆண்ட்டி, நீங்க என் ஃப்ரெண்ட் மாதிரி இருக்கீங்க. இப்படி ஒரு பெர்சன் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கல” என்றான் குமார்.
ராதா அவன் தோளில் லேசாக கை வைத்து (மிகவும் நட்பாக), “நீயும் எனக்கு அப்படித்தான் டா. தனிமையில் ஒரு துணை” என்றார். அந்த தொடு உணர்வு இருவருக்கும் ஒரு சிறு மின்சாரம் போல இருந்தது. ஆனால் இருவரும் அதை புறக்கணித்து, புன்னகையுடன் பேச்சை தொடர்ந்தார்கள்.
தொடரும்…
என்னிடம் பேச ஆசைபடும் பெண்கள் மற்றும் எனக்கு அடுத்த தொடர் கதை எழுத உண்மையான பெண்கள் வேணும் என்னுடைய டெலிக்ரம்க்கு மெசேஜ் பண்ணுங்க click Here (பெண்கள் மட்டும்)
