தம்பி எல்லாம் தெரிஞ்ச பிறகு எங்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் தலைகீழாக மாறிப்போனது. அந்த பயங்கர சண்டைக்கு பிறகு கீதா அக்காவோட தொடர்பு கிட்டத்தட்ட முழுசா துண்டிக்கப்பட்டுச்சு. தம்பி வீட்டை கண்காணிக்க ஆரம்பிச்சான். அவன் வீட்டுக்குள்ள இருந்தபோது கீதா அக்கா எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பினாலும் உடனே டெலிட் பண்ண சொல்லிட்டான். நான் அவங்க வீட்டுக்கு போனா, தம்பி வெளியே வந்து “இன்னும் வராத”னு எச்சரிக்கை கொடுத்தான். அப்படியே 1½ வருஷம் (18 மாதங்கள்) எங்களுக்குள்ள ஒரு பெரிய, வலிமிகுந்த இடைவெளி ஏற்பட்டுச்சு.
நான் அப்போ 12th முடிச்சு கல்லூரியில் முதல் வருஷம் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். வயசு 18 ஆயிடுச்சு. கீதா அக்கா 21 வயசுக்கு வந்திருந்தா. அந்த 1½ வருஷ காலமும் என் வாழ்க்கை முழுக்க ஒரு வெறுமை. காலேஜ் போனாலும், நண்பர்களோட சேர்ந்து சிரிச்சாலும், படிப்புல கவனம் செலுத்தினாலும் — எல்லாத்துலயும் என் மனசு அவளைத் தேடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. இரவு தூங்கும் போது அவ முகம், அவ சிரிப்பு, அவ கண்ணீர், அவ உடம்போட வெப்பம், அவ “சுரேஷ்… உன்னை காதலிக்கிறேன்”னு அழுத குரல் — எல்லாம் திரும்ப திரும்ப வந்துச்சு. சில இரவுகள்ல தூக்கம் வராமல் அழுதேன். “அக்கா… உன்னை இழந்துட்டேனோ?”னு தவித்தேன். கல்லூரியில இருந்து வீட்டுக்கு வரும் போது சாலையில நடக்கும் போதே அவளை நினைச்சு கண்ணு கலங்கும்.
கீதா அக்காவும் அதே வலியில தான் இருந்தா. அவளும் வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சா. வீட்டுக்கு வந்ததும் தம்பி மேல இருக்க பயத்துல எனக்கு மெசேஜ் அனுப்ப முடியாமல் தவித்தா. சில சமயம் ரகசியமா ஒரு சில வார்த்தைகள் அனுப்புவா — “எப்படி இருக்க டா?”, “என்னை மறந்துட்டியா?”, “உன்னை ரொம்ப miss பண்றேன்…”னு. நான் பதில் அனுப்பினாலும் உடனே டெலிட் பண்ண சொல்வா. அந்த 1½ வருஷத்துல நாங்க ரெண்டு பேரும் 5-6 தடவை தான் ரகசியமா சந்திச்சோம். ஒரு தடவை பூங்காவுல இருட்டுல 10 நிமிஷம், ஒரு தடவை பஸ் ஸ்டாண்ட் அருகில 15 நிமிஷம் — அந்த சந்திப்புகள் எல்லாம் மிக சுருக்கமா இருந்தாலும், அந்த சில நிமிஷங்கள் தான் எங்களுக்கு உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்துச்சு. அந்த சந்திப்புகளுக்கு பிறகு அவ அழுதுக்கிட்டே “இன்னும் எவ்வளவு நாள் இப்படி தான் டா?”னு கேட்பா.
அந்த இடைவெளி காலத்துல எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. படிப்பு, கல்லூரி, நண்பர்கள், குடும்பம் — எல்லாத்துலயும் மனசு ஓடிக்கிட்டே இருந்தாலும், கீதா அக்கா இல்லாத வலி என்னை தினம் தினம் கொன்றுச்சு. சில நாட்கள் கல்லூரியில இருந்து வீட்டுக்கு வரும் போது அழுதுக்கிட்டே வருவேன். “அக்கா… உன்னை பார்க்கணும்”னு மனசு அலறுச்சு. இரவு தூங்க முடியாமல் அவளோட பழைய நினைவுகளை திரும்ப திரும்ப யோசிப்பேன் — அவ ஈர துண்டு வாசனை, முதல் முத்தம், அவ கண்ணீர், அவ முனகல் சத்தம் — எல்லாம் என்னை தூங்க விடாமல் தவிக்க வச்சுச்சு.
கீதா அக்காவும் அதே நிலைமையில தான் இருந்தா. அவ அழுது அழுது கண்கள் வீங்கி இருந்ததா ஒரு தடவை சொன்னா. “சுரேஷ்… ஒவ்வொரு நாளும் உன்னை நினைச்சு தவிக்கிறேன். தம்பி இன்னும் கோபமா இருக்கான். ஆனா என் மனசு உன்னைத் தவிர வேற எதையும் ஏத்துக்க மாட்டேங்குது. சில நாட்கள் அழுது அழுது தூங்குறேன்”னு அழுதா. அந்த குரல் என் மனசை கிழிச்சுச்சு.
1½ வருஷ இடைவெளிக்கு பிறகு கீதா அக்கா அனுப்புன அந்த மெசேஜ் என் மனசை புயலடித்துச்சு. “தம்பி வெளியூர் போறான். 3 நாள் இருக்க மாட்டான். வரியா?”னு அவ கேட்டதும் எனக்கு தூக்கமே வரல. உடனே பதில் அனுப்புனேன் — “வரேன் அக்கா… உன்னை ரொம்ப miss பண்ணிட்டேன்.”
மறுநாள் மாலை 6:30 மணிக்கு நான் அவங்க வீட்டுக்கு போனேன். கதவை திறந்த கீதா அக்கா என்னை பார்த்ததும் கண்ணுல கண்ணீர் நிறைஞ்சுச்சு. நான் உள்ளே வந்ததும் அவ கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டு, என்னை இறுக்க கட்டிக்கிட்டா. அவ உடம்பு முழுக்க நடுங்குச்சு.
“சுரேஷ்… டா… 1½ வருஷம்… ஒவ்வொரு நாளும் உன்னை நினைச்சு தவிச்சேன் டா…”னு அழுதுக்கிட்டே என் மார்புல முகம் புதைச்சா. நானும் அவளை இறுக்க கட்டிக்கிட்டு, “அக்கா… நானும் தான்… உன்னை இல்லாம ஒரு நாள் கூட சந்தோஷமா இருக்கல. உன் நினைப்பு தான் என்னை உயிரோட வச்சிருந்துச்சு”னு சொன்னேன்.
அந்த முதல் இரவு முழுக்க ரெண்டு பேரும் சோபாவுலயே கட்டிக்கிட்டு படுத்திருந்தோம். பேசினோம், அழுதோம், சிரிச்சோம். அவ என் மார்புல தலையை வச்சுக்கிட்டு, “இந்த 1½ வருஷத்துல ஒவ்வொரு நாளும் உன் முகம் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி வந்துச்சு. தூங்க முடியல, சாப்பிட முடியல… உன்னை இழந்துட்டேனோனு பயந்தேன் டா”னு கண்ணீர் விட்டா.
நான் அவ தலையை தடவிக்கிட்டே, “அக்கா… நீ இல்லாத ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு நரகம் மாதிரி இருந்துச்சு. உன் சிரிப்பு, உன் பாசம், உன் கண்ணீர் — எல்லாம் என்னை தினம் தினம் கொன்றுச்சு. ஆனா இப்ப உன்னை இப்படி கட்டிக்கிட்டு இருக்கும்போது… உலகத்துல எல்லாம் சரியா இருக்கு”னு சொன்னேன்.
அவ என் கண்ணைப் பார்த்து, “சுரேஷ்… வயசு வித்தியாசம், சொந்தம், சமூகம் — எல்லாம் எதிரா இருந்தாலும் என் மனசு உன்னைத் தான் ஏத்துக்குது. நீ இல்லாம எனக்கு வாழ்க்கையே இல்ல. இனிமேல் எப்படியாவது நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருக்கணும்”னு சொல்லி என் உதட்டுல முத்தம் கொடுத்தா.
அந்த 3 நாட்களும் ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருந்தோம். அதிகம் பேசினோம், அதிகம் அழுதோம், அதிகம் காதலை பகிர்ந்துக்கிட்டோம். தம்பி திரும்பி வர்றதுக்கு முன்னாடி அவ என் கையை பிடிச்சு, “இனிமேல் எப்படியாவது ரகசியமா சந்திக்கலாம் டா… ஆனா உன்னை இழக்க மாட்டேன்”னு சொன்னா.
அந்த 1½ வருஷ இடைவெளி எங்களுக்குள்ள காதலை இன்னும் பலமாக்கி, இன்னும் ஆழமாக்கி இருந்துச்சு.
தொடரும்…
என்னிடம் பேச ஆசைபடும் பெண்கள் மற்றும் எனக்கு அடுத்த தொடர் கதை எழுத உண்மையான பெண்கள் வேணும் என்னுடைய டெலிக்ரம்க்கு மெசேஜ் பண்ணுங்க click Here (பெண்கள் மட்டும்)
