வணக்கம் நண்பர்களே! என் பெயர் சுரேஷ் எனக்கு இப்போ 23 வயது.நான் சேலம் மாவட்டத்தில் ஒரு பிரபலமான பகுதியில் வசித்து வருகிறேன்.நான் எனது வாழ்கையில் நடந்த உண்மை மற்றும் சிறிய கற்பனை கலந்த நிகழ்வை உங்களிடம் பரிமாறி கொள்ள விரும்புகிறேன். இது ஒரு தொடர் கதை போல பொறுமையாக உங்களிடம் வரும்.ஏன்னெனில் இது காமம் மற்றும் காதல் கலந்த ஒரு தொடர்….எனவே ஆர்வம் உள்ளவர்கள் நமது இணையதள சந்ததரர்களாக சேர்ந்து கொள்ளலாம் (இலவசம்). ஒரு தொடர் இரண்டு பக்கமாக வெளியிடப்படும்.ஆர்வம் உள்ளவர்கள் மட்டும் சேர்ந்து கொள்ளள்ளலாம்..இது பல வருடம் முன்னாடி ஆரம்பித்தது.
முதலில் என்னை பற்றி கூறுகிறேன் ..நான் ஒரு அமைதியான பையன் வெளியில் எங்கும் மற்ற பசங்கள போல செல்லமாட்டேன்.வீட்லதா இருப்ப யார்கிட்டயும் பேசமாட்டேன். போன் இல்லன லேப்டாப் இதுதா எப்பவும் என் வேல. அப்போ அப்போ என் மாமா வீட்டுக்கு போவ என் மாமா பையன் மட்டும்தா என் பிரண்ட். ஒரு சில நாள் அங்கயே தங்கிப்ப .ஒரு வாரம் கூட அங்கயே இருப்ப என் வீட்ல ஏதும் சொல்ல மாட்டாங்க. என் அத்தை பையன் என் வயதுதா.. அவ அரசு பள்ளிகூடம்ல படிக்குற.நான் தனியார் பள்ளிகூடம். நான் 12 வகுப்பு படிக்கும் போது என் வீட்ல ரொம்ப கஷ்டமான சூழ்நிலை என்னால ஸ்கூல் போக முடில.நான் இன்னும் தனிமையான .மாமா வீட்டுக்கு போறது அதிகம் ஆனுச்சு. என் அத்தை மகள் கீதா. இது ஆரம்பிக்கும் போது அவளுக்கு 20 இருக்கும். நான் அடிக்கடி அங்க போறதால அவளுக்கு என் மீது ஒரு அளவு கடந்த பாசம் உண்டாச்சு.
வீட்டல எதாவது அசைவம் செஞ்ச என்னை கூட்டிட்டு அவளே வந்து போய்டுவா. அப்போ எனக்கு ஒன்னும் பெருசா தெரில எனக்கும் ஒரு பாசம் அவளோத.இப்டியே வருடம் ஆனுச்சு..என் மாமா, அத்தை வேளைக்கு ஊருக்கு போய்ட்டாங்க. அக்கா அப்றம் அவ தம்பி மட்டும்தா வீட்ல இருபாங்க. அவங்களே சமைச்சு சாப்டு இருந்தங்க.
இப்டியே காலம் போனுச்சு எங்களுக்குள்ள நெருக்கம் உண்டாச்சு, அவ எப்டி இருபன்னு சொல்ல மறந்துட ..மாநிறம் , கொஞ்சம் கொலு கொலுனு.குட்டி தொப்ப பஞ்சு போன்ற கை, கொஞ்சம் மீசை முடி இருக்கும்…. அவ எப்பவும் முகத்துல ஒரு சின்ன சிரிப்பு மறையாது.கோபப்பட்டாலும் கொஞ்ச நேரம் முகம் திருப்பிட்டு திரும்ப நார்மல்லா பேசிடுவா.என்னை பாத்தா ஒரு நம்பிக்கையோட பார்வை பாப்பா..அந்த ஒரு பார்வைக்காகவே அங்க போகணும்னு தோணும்.. அவங்க வீட்லயும் கஷ்டம் ஆரம்பிச்சது எல்லாரும் வேலைக்கு போக அரம்பிசிட்டாங்க அவ மட்டும் வீட்ல தனிய இருப்ப நான் அவ தனிய இருக்கனு அங்கயே தங்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.அவ வீட்ல போன் இருக்கும் அதுல நான் எதாவது பாத்துட்டு இருப்ப. ஒரு நாள் இரவு யாருமே இல்ல நான் அப்றம் அக்கா மட்டும்தா. நான் வீட்டு ஹால்ல படுத்துட்டு இருந்த அவ குளிச்சிட்டு ஜெட்டியோட பாத்ரூம்ல இருந்து அவ ரூம்கு ஓடுன. போயிடு துணி மாத்திட்டு வெளிய வந்து என்னை பாத்தா ,நான் அவல பாது ஏன் எரும இப்டி பண்ணிட்டு இருக்க கேட்ட ,அதுக்கு என்னை பாத்து சிரிச்சிட்டு இருந்த. அவ தலைல கட்டிருந்த துண்ட என் மூஞ்சி மேல தூக்கி போட்டுட்டு நான் போயிடு சமைகுற சொல்லிடு கிட்சேன் உள்ள போய்ட ,ஆனா அவ என் மூஞ்சி மேல போட்ட. அந்த ஈரமான துண்டுல அவளோட கூந்தல் வாசம் என்னை எதோ பண்ணுச்சு..
நான் அப்டியே அவள எட்டி பாத்த ,நான் பாத்தத அவ பாத்துட உடனே எனக்கு ஒரு மாதிரி படபடனு வந்துடுச்சு , அவ என்னை பாத்து என்னடானு கேட்டா ,நான் அவள பாத்து ஒன்னு இல்ல அக்கா பசிக்குதுனு சொல்லி சமாளிச்சிட்டேன்.ஒரு நாள் அப்புறம் அவ தம்பி வீட்டுக்கு வந்துடா நான் என் வீட்டுக்கு போய்ட. இரவு 11 மணி இருக்கும். வீடு அமைதியா இருந்துச்சு. ஆனா என் மனசு மட்டும் அமைதியா இல்ல. அவ அந்த ஈர துண்டை என் மூஞ்சி மேல போட்டு சிரிச்சு போன scene மட்டும் திரும்ப திரும்ப வந்துட்டே இருந்துச்சு.
தெரியாம போன் எடுத்தேன். கீதா அக்காவோட நம்பர்-ஐ பாத்தேன். கை நடுங்குது. என்ன மெசேஜ் பண்றதுன்னே தெரியல. ஒரு வெற்று மெசேஜ் போட்டு டெலிட் பண்ணி, திரும்ப டைப் பண்ணி, திரும்பவும் டெலிட் பண்ணி…
கடைசில ஒரே ஒரு வார்த்தை அனுப்புனேன் —
“தூக்கம் வரலை அக்கா.”
அனுப்பிட்டு போன் கீழ போட்டேன். இதுக்கு பதில் வருமான்னு தெரியல. வராட்டாலும் சரிதான்னு மனசுல சொல்லிட்டு கண்ண மூட முயற்சி பண்ணேன்.
ஒரு நிமிஷம் கூட ஆகல —
“என்னால கூட வரல.”
அந்த மூணு வார்த்தை பாத்து எனக்கு என்னாச்சுன்னே தெரியல. மனசு ஒரு மாதிரி லேசா ஆச்சு, அதே நேரம் இன்னும் வேகமா ஓட ஆரம்பிச்சது.
நான் கேட்டேன் — “ஏன் அக்கா?”
கொஞ்சம் நேரம் போச்சு. Typing… தெரிஞ்சது. திரும்ப நின்னுடுச்சு. திரும்ப Typing… நான் போன மேல விழி பதிச்சு காத்துட்டு இருந்தேன்.
“தெரியல. எதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு இன்னைக்கு.”
அவளுக்கும் தெரியல. எனக்கும் தெரியல. ஆனா இருவருக்கும் ஒரே மாதிரி இருந்துச்சு — அது மட்டும் புரிஞ்சுச்சு.
நான் — “நானும் அப்டியே இருக்கேன் அக்கா.”
பதில் வரல. நீண்ட நேரம் காத்திருந்தேன். தூக்கம் வந்துடுச்சான்னு நினைச்சேன். போன் கீழ வச்சேன்.
அப்போதான் ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு —
“நாளைக்கு வருவியா?”
என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன சிரிப்பு வந்துச்சு. தூக்கமே வேண்டாம்னு தோணுச்சு.
நான் — “வருவேன் அக்கா.”
அன்னைக்கு இரவு தூக்கம் வரல. ஆனா மனசு ரொம்ப லேசா இருந்துச்சு. காலைல எழுந்திரிக்கவே ஆவலா இருந்துச்சு — அவளை பாக்கணும்னு.
அது காதலா? பாசமா? தெரியல.
ஆனா அது ஏதோ ஒண்ணு — அது மட்டும் உண்மை…
தொடரும்……….
