குமார் சென்னைக்கு வந்து பத்து நாட்கள் தான் ஆகியிருந்தது. கல்லூரி முடித்து புதிதாக ஒரு சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் ஜாயின் ஆகி, அண்ணா நகரில் ஒரு சின்ன சிங்கிள் ரூம் எடுத்திருந்தான். காலை 9 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை வேலை. மாலையில் ஆபீஸ் முடிந்ததும் ரூமுக்கு வரும் போது அருகில் இருந்த ஒரு சின்ன டீ கடைக்கு போக ஆரம்பித்தான். அங்கிருந்து 50 மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு அழகான ரோஸ் மில்க் கடை இருந்தது. பிரகாசமான பிங்க் மற்றும் வெள்ளை பலகையில் “Special Rose Milk – 40 ரூ மட்டும் | 750ml” என்று பெரிதாக எழுதியிருந்தது. தினமும் அங்கிருந்து வரும் இனிய வாசனை அவனை ஈர்க்கத் தொடங்கியது.
முதல் நாள் ஆர்வத்தில் கடைக்குள் நுழைந்தான். கடை மிகவும் சிறியது – 10×10 அளவு இருக்கும். இரு பக்கங்களிலும் ஃப்ரிட்ஜ்கள், ஒரு கவுண்டர், ஒரு சின்ன ஸ்டூல். சுவரில் ரோஸ் மில்க் தொடர்பான புகைப்படங்கள். ஆனால் மிகவும் சுத்தமாகவும், நறுமணமாகவும் இருந்தது.
கவுண்டருக்கு பின்னால் ஒரு பெண் நின்றிருந்தார்.
அவரைப் பார்த்ததும் குமாரின் மனம் ஒரு வினாடி தடுமாறியது.
ராதா – 27 வயது. பால் நிற உடல், அதில் லேசான ரோஸ் நிற கலவையுடன் மென்மையான பொலிவு. முகம் வட்டமாக, இயற்கையான பிங்க் உதடுகள், கண்கள் கூர்மையான ஆனால் மென்மையான பார்வை. முடி சற்று சுருள், இடது பக்கம் லூசாக பன் போட்டிருந்தார். லைட் பிங்க் நிற காட்டன் சேலை கட்டியிருந்தார். சேலை அவரது உடல் வளைவுகளை அழகாக வெளிப்படுத்தியது.
பெரிய, நன்றாக வடிவமைக்கப்பட்ட பின்புறம் (சூத்து) சேலையின் பின்பக்கத்தில் துருத்திக் கொண்டிருந்தது. இடுப்பு சற்று அகலமான ஆனால் டோன்டு. மேல் பார்த்தால்… அவரது முலைகள் – கனமான, வட்டமான, இறுக்கமானவை. பிளவுஸ் சற்று லோ நெக், ஆனால் டீசன்ட். கை படாத மென்மையான சருமம். தாலி மட்டும் அவர் திருமணமானவர் என்பதை சொல்லியது. உடல் அமைப்பு முழுவதும் 22 வயது பெண் போல பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது.
குமார் 23 வயது, 5’10 உயரம், ஸ்லிம் ஃபிட் உடல், ஃபேர் நிறம், சிம்பிள் டீ-ஷர்ட் மற்றும் ஜீன்ஸ். அவனைப் பார்த்ததும் ராதா ஒரு அன்பான, நட்பான புன்னகை கொடுத்தார்.
“சொல்லுங்க பா… என்ன வேணும்?” அவரது குரல் மென்மையாக, இசையாக இருந்தது.
குமார்: “ஒரு ரோஸ் மில்க் ஆண்ட்டி. இங்கே முதல் தடவை வரேன்.”
ராதா ஃப்ரிட்ஜ் திறந்து, ஏற்கனவே தயாராக இருந்த 750ml பாட்டிலை எடுத்தார். அவர் கொஞ்சம் கூடுதல் கவனத்துடன், புதிய பாதாம் துண்டுகள், பிஸ்தா, கொஞ்சம் சாஃப்ரான், ஒரு ஸ்பூன் எக்ஸ்ட்ரா ரோஸ் சிரப் சேர்த்தார். கிளாஸில் ஊற்றி, ஒரு ஸ்ட்ரா வைத்து கொடுத்தார்.
குமார் எடுத்து ஒரு சிப் எடுத்தான். “ஆஹ்… ஆண்ட்டி இது ரொம்ப திக்காக இருக்கு! ரொம்ப க்ரீமியும் ஸ்வீட்டும். சாதாரண கடையில் இது மாதிரி வராது. நீங்க ஸ்பெஷல் ஆக தயார் பண்றீங்க போல?”
ராதா சிரித்தார். அவரது சிரிப்பில் ஒரு டிம்பிள் தெரிந்தது. “ஆமா பா. நானே தினமும் காலையில் புது பால் வாங்கி, ரியல் ரோஸ் பெட்டல்ஸ் யூஸ் பண்ணி, பாதாம் பேஸ்ட் போட்டு தயார் பண்ணுவேன். கெமிக்கல் எல்லாம் யூஸ் மாட்டேன். உங்களுக்கு புடிச்சிருக்கா?”
குமார் முழு கிளாஸையும் மெதுவாக குடித்துக்கொண்டே, “புடிச்சிருக்கு ஆண்ட்டி. இனிமே தினமும் வருவேன். என் ரூம் அங்க இருக்கு, டீ கடைக்கு போகும் போது இங்கே ஸ்டாப் ஆகிடுவேன்.”
ராதா: “வா கண்ணா … வெல்கம். என் பேர் ராதா. நீங்க?”
“குமார் ஆண்ட்டி. கல்லூரி முடிச்சு சென்னை வந்தேன். வேலை புதுசா இருக்கு. ஊர் முழுக்க தெரியாது.”
இருவரும் கொஞ்ச நேரம் பேசினார்கள். ராதா தனது தினசரி வழக்கம் பற்றி கொஞ்சம் சொன்னார் – காலை 6 மணிக்கு பால் வாங்க போவது, கடை 7:30க்கு திறப்பது, மாலை 10 வரை கடை. கணவர் பற்றி கொஞ்சம் தொட்டு, “அவர் வீட்ல தான் இருக்கார்” என்று சொன்னார்.
குமார் பணம் கொடுத்துவிட்டு கிளம்பும் போது, “தேங்க்ஸ் ஆண்ட்டி. நாளைக்கு மார்னிங் பார்க்கலாம்” என்றான்.
ராதா: “சரி டா… கேர் ஃபுல் ஆக போ.”
இரண்டாவது நாள்
குமார் காலை 8:30க்கு வந்தான். ராதா அவன் வரும் நேரத்திற்கு ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்திருந்தார். அதே ஸ்பெஷல் திக்கான ரோஸ் மில்க். எக்ஸ்ட்ரா நட்ஸ் போட கொஞ்சம் நேரம் எடுத்தார்.
குமார்: “ஆண்ட்டி நீங்க தினமும் இது மாதிரி எக்ஸ்ட்ரா பண்றீங்க… களைப்பா இல்ல?”
ராதா: “களைப்புதான் பா. ஆனா கஸ்டமர்கள் நல்ல ரிவ்யூ கொடுத்தா எனக்கு சந்தோஷம். நீ தினமும் வர்ற… எனக்கு ஒரு ரெகுலர் கஸ்டமர் கிடைச்சிருக்கான் நு நல்லா இருக்கு.”
குமார் சிரித்தான். “எனக்கும் இந்த ரோஸ் மில்க் ஒரு ஸ்ட்ரெஸ் பஸ்டர் மாதிரி ஆகிடுச்சு. ஆபீஸ்ல முதல் வீக் ஃபுல் பிரஷர்.”
இருவரும் 10 நிமிடங்கள் பேசினார்கள். வானிலை, சென்னை டிராஃபிக், குமாரின் கல்லூரி கதைகள், ராதாவின் பள்ளி நாட்கள். நட்பாக, லேசாக.
மூன்றாவது நாள்
மாலை நேரம். குமார் லேட்டாக வந்தான். கடையில் இன்னும் இரண்டு கஸ்டமர்கள் இருந்தார்கள். ராதா பிஸியாக இருந்தாலும், குமாரைப் பார்த்ததும் ஒரு ஸ்பெஷல் புன்னகை கொடுத்தார்.
அவன் டர்ன் வந்ததும், “சேம் போல டா?” என்று கேட்டார்.
“ஆமா ஆண்ட்டி. எக்ஸ்ட்ரா திக்கா ப்ளீஸ்.”
ராதா தயார் செய்யும் போது குமார் அவரது கை அசைவுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சேலையில் இருக்கும் இடுப்பு அசைவு, பிளவுஸில் இறுக்கமாக இருக்கும் முலைகள் ஒவ்வொரு அசைவிலும் துள்ளுவது போல் இருந்தது. ஆனால் அவன் அதிகமாக பார்க்கவில்லை. வெறும் ரசித்தான்.
குடித்துவிட்டு, “ஆண்ட்டி… நீங்க ரொம்ப நல்ல மனுஷங்க. புது ஊர்ல எனக்கு ஒரு பழக்கமான முகம் கிடைச்சிருக்கு. ரொம்ப தேங்க்ஸ்.”
ராதா கன்னங்கள் சற்று சிவந்தன. “பொய் சொல்றது… ஆனா தேங்க்ஸ் டா குமார். நீயும் நல்ல பையன் தான். தினமும் வர்ற, நல்லா பேசுற.”
இப்போது தினசரி ஒரு சின்ன பந்தம் உருவாகத் தொடங்கியது. குமார் அவரை “ராதா ஆண்ட்டி” என்று கூப்பிடுவான். ராதா அவனை “குமார்” என்று நேரடியாக கூப்பிடுவார்.
ஒரு நாள் மாலை ராதா கடையில் ஒரு சின்ன ஸ்டூலில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தார். குமார் வந்தான்.
“என்ன ஆண்ட்டி களைப்பா?”
“கொஞ்சம் பா… தினமும் நிக்கும் போது முதுகு கொஞ்சம் வலிக்குது.”
குமார்: “நீங்க கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க. நான் 10 நிமிடம் கடை பார்த்துக்குறேன்.”
ராதா சிரித்தார். “அய்யோ வேண்டாம் டா. நீ கஸ்டமர். உக்காரு… பேசுவோம்.”
இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ராதா தன் வாழ்க்கை பற்றி கொஞ்சம் திறந்து சொன்னார் – கணவர் பிசினஸ் ட்ரை பண்ணி தோற்றார், இப்போது வீட்டில் இருக்கிறார். அவரே பைனான்ஷியலாக சப்போர்ட் பண்றார் கடை வைத்து. குமார் அவரது தைரியத்தை பாராட்டினான்.
குமார்: “ஆண்ட்டி நீங்க ரொம்ப ஸ்ட்ராங். எனக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் ஆ இருக்கு.”
ராதா: “நீயும் நல்லா இருக்கே டா. புது ஊர்ல சிங்கிள் ஆ அட்ஜஸ்ட் பண்ணி இருக்க. என்ன ஹெல்ப் வேணும்னா சொல்லு.”
குமாரின் மனதில் கொஞ்சம் வெதுவெதுப்பு ஏற்பட்டது. அவரது மென்மையான குரல், அக்கறையான வார்த்தைகள், அவரது உடலின் இயல்பான அழகு – எல்லாம் கலந்து அவனது தினசரி ஹைலைட் ஆகிவிட்டது.
மாலை தொடர்ச்சி – ஆழமான நட்பு தருணம்
ஒரு நாள் மாலை 8:45. லேசான மழை வந்தது. குமார் வந்தான். கடையில் யாரும் இல்லை.
ராதா: “மழையில் வந்தியா டா? நனைஞ்சிருக்கே.”
குமார்: “கொஞ்சம் தான். ஆனா இந்த ரோஸ் மில்க் குடிச்சா எல்லாம் ட்ரை ஆகிடும்.”
ராதா ஸ்பெஷல் ஆக தயார் செய்து கொடுத்தார். குமார் குடிக்கும் போது இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள். ஆனால் வசதியான அமைதி.
குமார்: “ஆண்ட்டி… நீங்க தினமும் இவ்வளவு பிஸியா இருந்தும் எனக்கு ஸ்பெஷல் ஆ தர்றீங்க. ஏன்?”
ராதா கொஞ்சம் யோசித்து, “எனக்கு தெரியல டா… ஆனா நீ வரும் போது ஒரு ஃப்ரெஷ் ஃபீலிங் வருது. என் தினசரி ரொட்டீன்ல ஒரு சேஞ்ச். நீயும் நல்லா பேசுற, ரெஸ்பெக்ட் பண்ற. அதுவே போதும்.”
குமார்: “நீங்களும் எனக்கு ஒரு ஃப்ரெண்ட் மாதிரி இருக்கீங்க ஆண்ட்டி. புது ஊர்ல இந்த மாதிரி ஒரு பெர்சன் கிடைச்சது எனக்கு ரொம்ப லக்கி.”
ராதா அவன் கையை கொஞ்சம் தொட்டு (கிளாஸ் கொடுக்கும் போது), “நானும் லக்கி தான் டா.”
இருவரும் ஒரு வினாடி கண் பார்வையில் பார்த்துக்கொண்டார்கள். ராதா கையை மெதுவாக எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவரது முகத்தில் ஒரு பொலிவு தெரிந்தது.
குமார் கிளம்பும் போது, “நாளைக்கு மார்னிங் பார்க்கலாம் ஆண்ட்டி. டேக் கேர்.”
ராதா: “குட் நைட் டா குமார். சேஃப் ஆ போ. மழையில் கவனம்.”
குமார் ரூமுக்கு வந்து படுத்தான். ராதாவின் மென்மையான புன்னகை, அக்கறையான வார்த்தைகள், அவரது பால் நிற சருமம், கனமான வளைவுகள், நட்பான இயல்பு – எல்லாம் நினைத்து அவன் மனம் முழுக்க வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. அவன் சுன்னி கொஞ்சம் உற்சாகமானாலும் கட்டுப்படுத்தி, “ஆண்ட்டி ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்ட்” என்று நினைத்து படுத்துக்கொண்டான்.
ராதா வீட்டுக்கு போய், கணவர் தூங்கும் போது கூட குமாரின் உரையாடலை நினைத்துக்கொண்டு சிரித்தார். “நல்ல பையன்” என்று ஒரு அமைதியான உணர்வு வந்தது.
தொடரும்…
என்னிடம் பேச ஆசைபடும் பெண்கள் மற்றும் எனக்கு அடுத்த தொடர் கதை எழுத உண்மையான பெண்கள் வேணும் என்னுடைய டெலிக்ரம்க்கு மெசேஜ் பண்ணுங்க click Here (பெண்கள் மட்டும்)
