
இந்த குமார் ராதா கதை 6வது எபிசோடில் குமார் மற்றும் ராதாவின் மனங்கள் முழுமையாக இணைகின்றன. குமார் ராதா கதையில் அன்பு மற்றும் பயம் ஆழமாகப் பேசப்படுகிறது.
ஐந்தாவது எபிசோடில் குமார் மற்றும் ராதாவின் மனங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று நெருங்கிவிட்டன. ஆனால் இப்போது ஆறாவது எபிசோடில் அந்த நெருக்கம் உடல் ரீதியாக அல்ல… மன ரீதியாக முழுமையடைகிறது. இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசுகிறார்கள். பயத்தைப் பகிர்கிறார்கள். அன்பை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். தனிமையைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். இந்த முழு பாகமும் அமைதியான அன்பு, ஆழமான உணர்ச்சி, மற்றும் நீண்ட உரையாடல்களால் நிறைந்துள்ளது.
குமார் ராதா கதை – மழை நாள் உரையாடல்
புதன்கிழமை மாலை. மழை மெதுவாக பெய்துகொண்டிருந்தது. வானம் சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது. சாலைகள் ஈரமாக மின்னிக்கொண்டிருந்தன. குமார் ஆபீஸில் இருந்து நேராக ராதாவின் கடைக்கு வந்தான். உள்ளே மங்கலான மஞ்சள் லைட் எரிந்துகொண்டிருந்தது. ராதா கதவைத் திறந்து காத்திருந்தார். இன்று அவரது சேலை மென்மையான வெளிர் ஊதா நிறத்தில் இருந்தது. முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை இருந்தது. குமார் உள்ளே நுழைந்ததும் ராதா கதவை மூடினார். ஆனால் இந்த முறை அவசரம் எதுவும் இல்லை. இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். சில வினாடிகள் அமைதி நிலவியது.
குமார் முதலில் பேசினான்.
“ஆண்ட்டி… இன்னிக்கு ஆபீஸ்ல முழு நேரமும் உங்க மனசுல தான் இருந்தேன். என்ன வேலை பண்ணினேன்னு கூட ஞாபகம் இல்ல. உங்க முகம் மட்டும் தெரிஞ்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.”
ராதா மெதுவாக சிரித்தார்.
“எனக்கும் தான். கடைல வாடிக்கையாளர்களுக்கு ரோஸ் மில்க் கொடுக்கும்போது கூட உன் குரல் மனசுல ஒலிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. ‘ஆண்ட்டி’னு நீ கூப்பிடும் சத்தம் இன்னும் காதுல இருக்கு.”
குமார் கவுண்டருக்கு முன் உட்கார்ந்தான். ராதா எதிரே உட்கார்ந்தார். இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டே சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்கள். மழை சத்தம் மட்டும் கேட்டது.
குமார் மெதுவாக தொடர்ந்தான்.
“ஆண்ட்டி… நான் உங்களைப் பத்தி ரொம்ப யோசிக்கிறேன். இந்த உணர்வு என்னன்னு எனக்கே தெரியல. இது வெறும் பிரியமா? இல்ல அன்பு தானா? எப்படி சொல்றதுனே தெரியல.”
ராதா அவரது கண்களைப் பார்த்தார். அவரது குரல் மென்மையாக வெளிப்பட்டது.
“குமார்… நானும் அதே கேள்வியை என்னை நானே கேட்டுக்கிட்டிருக்கேன். நான் திருமணமானவள். எனக்கு ஒரு கணவர் இருக்கார். அவர் என்னை ஒண்ணும் தவறா பண்ணல. ஆனா அவர் என் மனசோட இல்ல. நான் வருஷகணக்கா ஒரு வெறுமையான வீட்டுல வாழ்ந்திருக்கேன். நீ வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சது… எனக்கு இன்னும் யாரோ வேணும்னு. யாரோ என் மனசுல இருக்கிறதைக் கேட்கணும்னு. யாரோ என் தனிமையைப் புரிஞ்சுக்கணும்னு.”
குமார் ராதா கதை இப்போ புதிய உணர்ச்சி நிலைக்குச் செல்கிறது. இருவரும் தங்களது உண்மையான உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
குமார் மெதுவாகக் கேட்டான்.
“நான் அந்த யாரோ ஆ இருக்கேனா ஆண்ட்டி?”
ராதா சிறிது நேரம் பதில் சொல்லவில்லை. அவரது கண்களில் நீர் தோன்றியது. பிறகு மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினார்.
“இருக்கிற. நீ இல்லனா நான் இன்னும் அந்த பழைய தனிமையிலயே இருந்திருப்பேன். நீ வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் என் மனசு கொஞ்சம் மூச்சு விட ஆரம்பிச்சது. ஆனா இது சரியா தப்பான்னு எனக்கே தெரியல. சமூகம் ஏத்துக்கோது. என் கணவர் ஏத்துக்க மாட்டாரு. நான் ஏத்துக்கிறேனா என்றும் தெரியல.”
குமார் அவரது கையை மெதுவாகத் தொட்டான். தொட்டதும் ராதா விலக்கவில்லை.
“ஆண்ட்டி… நான் உங்களை வலிப்படுத்த வரல. நான் உங்களை மகிழ்விக்க தான் வந்தேன். நீங்க சொன்னா நான் இப்போதே இந்த கடைல இருந்து போயிடுவேன். உங்க வாழ்க்கையில இனிமே வர மாட்டேன். ஆனா என் மனசு உங்களை விட சம்மதிக்கல. நீங்க சிரிக்கும்போது நான் மகிழறேன். நீங்க மவுனா இருக்கும்போது நான் வருத்தப்படுறேன். இது என்னுல இருந்து வரற உணர்வு. நான் இதை மறைக்க முடியல.”
ராதா அவரது கையைப் பிடித்துக்கொண்டார். அவரது விரல்கள் நடுங்கின.
“போனா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சு பாரு குமார். நீ போனா நான் மறுபடியும் அந்த வெறுமையான வாழ்க்கைக்கு போவேன். கடை திறப்பேன். ரோஸ் மில்க் விற்பேன். வீட்டுக்குப் போவேன். சமைப்பேன். தூங்குவேன். ஆனா உயிர் இல்லாம இருப்பேன். நீ என் உயிரை மறுபடியும் கொண்டு வந்த. அதை இப்போ என்னால் விட முடியல.”
குமார் ராதா கதை: அன்பை ஒப்புக்கொள்ளல்
குமார் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
“நான் உங்க உயிரா இருக்கணும்னு தான் விரும்புறேன் ஆண்ட்டி. நான் எதுவும் கேக்கல. உங்க கணவரைப் பத்தி ஒரு வார்த்தை கூட பேசல. உங்களை என்னோட வாழ்க்கைக்கு இழுக்கல. நான் உங்க பக்கத்துல இருக்கணும்னு மட்டும் தான் ஆசை. நீங்க சிரிக்கும்போது நான் பார்க்கணும். நீங்க வருத்தப்படும்போது நான் ஆறுதல் சொல்லணும். நீங்க பேசும்போது நான் கேட்கணும். அவ்வளவு தான் என் ஆசை.”
ராதா அழுதுவிட்டார். அவரது கண்ணீர் மெதுவாக வழிந்தது.
“குமார்… நீ இப்படி பேசும்போது என் இதயம் தாங்கல. நான் என்ன பண்ணுவேன்? நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். ஆனா அதைச் சொல்லவே பயமா இருக்கு. சொல்லிட்டா என் வாழ்க்கை முழுசா மாறிடும். நான் அந்த மாற்றத்துக்கு தயாரா இல்ல. நான் பயப்படுறேன்.”
இந்த குமார் ராதா கதையில் ராதாவின் தனிமையும் குமாரின் அன்பும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
குமார் அவரது கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்தான். அவரது விரல்கள் ராதாவின் கன்னத்தில் மென்மையாகப் பட்டன.
“சொல்லாதீங்க ஆண்ட்டி. உங்க கண்கள் ஏற்கனவே சொல்லிடுச்சு. உங்க கை என் கையைப் பிடிக்கும்போது சொல்லிடுச்சு. உங்க மவுனம் கூட சொல்லிடுச்சு. நான் உங்களை நேசிக்கிறேன். அதை நான் மறைக்க முடியல. ஆனா நான் உங்களை நிர்பந்திக்க மாட்டேன். நீங்க எப்படி இருக்கணும்னு நினைக்கிறீங்களோ அப்படியே இருங்க. நான் அப்படியே ஏத்துக்கிறேன். உங்க அமைதியையும் ஏத்துக்கிறேன். உங்க பயத்தையும் ஏத்துக்கிறேன்.”
ராதா சிறிது நேரம் அமைதியாக அழுதார். மழை சத்தம் மட்டும் கேட்டது. பிறகு அவர் மெதுவாகத் தன் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.
“நான் சின்ன வயசுல ரொம்ப கனவுகளோட இருந்தேன் குமார். கல்லூரில படிக்கும்போது நான் ஒரு டீச்சராக வேணும்னு ஆசைப்பட்டேன். குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கணும்னு. ஆனா வீட்டுல எல்லாரும் திருமணம் பண்ணி வைச்சாங்க. என் கணவர் நல்லவர். அவர் என்னை ஒரு நாளும் தவறா பேசல. ஆனா அவர் என் மனசுல இல்ல. அவர் பேச மாட்டாரு. என் வருத்தத்தைக் கேட்க மாட்டாரு. என் சிரிப்பைக் கூட கவனிக்க மாட்டாரு. நான் வருஷகணக்கா ஒரு சுவரிடம் பேசிக்கிட்டிருந்த மாதிரி இருந்துச்சு. நீ வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சது… அன்புனா என்னன்னு. அன்புனா ஒருத்தர் இருக்கிறத விட, ஒருத்தர் இல்லாதபோது ஏற்படும் வெறுமை தான்.”
குமார் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பிறகு மெதுவாகக் கேட்டான்.
“நான் போனா அந்த வெறுமை மறுபடியும் வருமா ஆண்ட்டி?”
ராதா தலையை ஆட்டினார். அவரது குரல் உடைந்தது.
“வரும். நீ போனா நான் மறுபடியும் அந்த பழைய ராதா ஆயிடுவேன். கடை திறப்பேன். ரோஸ் மில்க் விற்பேன். வீட்டுக்குப் போவேன். சமைப்பேன். தூங்குவேன். ஆனா உயிர் இல்லாம இருப்பேன். நீ என் உயிரை மறுபடியும் கொண்டு வந்த. அதை இப்போ என்னால் விட முடியல. நீ என் மனசுல ஒரு இடத்தைப் பிடிச்சுகிட்ட. அந்த இடத்தை இப்போ காலியா விட மனசு வரல.”
குமார் ராதா கதை – தனிமையும் நம்பிக்கையும்
குமார் அவரது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.
“நான் போக மாட்டேன் ஆண்ட்டி. நீங்க விட்டா கூட நான் போக மாட்டேன். நான் உங்க பக்கத்துல இருப்பேன். உங்க கடைக்கு வருவேன். உங்களோட பேசுவேன். உங்க வருத்தத்தைக் கேட்பேன். உங்க சிரிப்பைப் பார்ப்பேன். அதற்கு மேல ஒண்ணும் கேக்கல. உங்க அன்பை மட்டும் எனக்குக் கொடுங்க. நான் அதுக்கே நன்றி சொல்லிக்கிடேன். நான் உங்களை என் வாழ்க்கை முழுக்க வச்சுக்கிடேன்.”
ராதா அவரது கண்களைப் பார்த்தார். அவரது கண்களில் இன்னும் நீர் இருந்தது.
“குமார்… நீ இப்படி பேசினா என் கட்டுப்பாடு எல்லாம் போயிடும். நான் உன்னை இன்னும் அதிகமா நேசிக்க ஆரம்பிச்சிடுவேன். அப்புறம் என்ன ஆகும்? ஒரு நாள் இந்த உறவு உடைஞ்சா? நான் தாங்குவேனா? என் வயசு 27. உன் வயசு 23. உனக்கு இன்னும் முழு வாழ்க்கை இருக்கு. உனக்கு ஒரு நல்ல பொண்ணு வருவா. அப்போ நான் எங்க போவேன்?”
குமார் உடனே பதில் சொன்னான். அவரது குரல் உறுதியாக இருந்தது.
“வராது ஆண்ட்டி. எனக்கு வேற யாரும் வேணாம். நீங்க தான் என் அமைதி. நீங்க தான் என் வீடு. நீங்க தான் என் ரோஸ் மில்க். வேற எதுவும் எனக்கு ருசியா இருக்காது. நான் உங்களை விட்டு வேற யாரையும் பார்க்கல. பார்க்கவும் மாட்டேன். நீங்க என் முதல் அன்பு. நீங்க என் கடைசி அன்பு.”
ராதா மீண்டும் அமைதியானார். நீண்ட நேரம் இருவரும் பேசாமல் இருந்தார்கள். மழை சத்தம் மட்டும் கடை முழுவதும் ஒலித்தது. பிறகு ராதா மெதுவாகத் தன் கையை குமாரின் கன்னத்தில் வைத்தார்.
“நான் இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் உன்னோட இருக்கட்டும் குமார். பேசட்டும். இந்த அமைதியை உணரட்டும். நாளைக்கு என்ன ஆகும்னு யோசிக்காம இருக்கட்டும். இப்போ மட்டும் உன்னோட இருக்கட்டும். என் மனசு இப்போ ரொம்ப லேசாக இருக்கு.”
குமார் அவரது கையை விடாமல்,
“இருக்கலாம் ஆண்ட்டி. நான் இங்கேயே இருக்கேன். நீங்க எவ்வளவு நேரம் வேணும்னாலும் பேசுங்க. நான் கேட்டுக்கிடேன். நான் உங்களை விட்டு எங்கும் போகல.”
அவர்கள் தொடர்ந்து பேசினார்கள். ராதா தன் சிறு வயது நினைவுகளைச் சொன்னார். அப்பா அம்மாவோட நாட்களைச் சொன்னார். கல்லூரி நண்பிகளைப் பற்றிச் சொன்னார். திருமணத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட மாற்றங்களைச் சொன்னார். குமார் தன் கிராமத்து நினைவுகளைச் சொன்னான். அப்பாவோட வயல் வேலைகளைச் சொன்னான். அம்மாவின் சமையல் வாசனையைச் சொன்னான். சென்னைக்கு வந்த பிறகு ஏற்பட்ட தனிமையைச் சொன்னான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அன்பால் நிறைந்திருந்தது.
இரவு 10:30 ஆகியும் அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ராதா இறுதியில் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“குமார்… நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். இதை இப்போ சொல்லிட்டா தான் என் மனசு முழுசா லேசாகும். நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். ஆனா என் வாழ்க்கையை உடனே மாற்ற முடியல. எனக்கு நேரம் குடு. நான் யோசிக்கிறேன். என் மனசு என்ன சொல்றதுனு நான் கேட்டுக்கிறேன்.”
குமார் அவரது கையை நெற்றியில் வைத்து மெதுவாக முத்தமிட்டான்.
“நேரம் இருக்கு ஆண்ட்டி. நான் காத்துக்கிடேன். எவ்வளவு நாளானாலும் காத்துக்கிடேன். உங்க அன்பு எனக்கு இருந்தா போதும். வேற எதுவும் எனக்கு வேணாம்.”
ராதா புன்னகைத்தார். அந்த புன்னகையில் அன்பும், நிம்மதியும், சிறிய நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தன.
“போயிடு… ரொம்ப லேட் ஆயிடுச்சு. நாளைக்கு வா. பேசுவோம். உன் குரல் கேட்கணும்.”
குமார் எழுந்து நின்றான்.
“நாளைக்கும் வர்றேன். நாளை மறுநாளும் வர்றேன். நீங்க இந்த கடைல இருக்கிற வரைக்கும் வர்றேன். என் அன்பு உங்களோட இருக்கு ஆண்ட்டி.”
ராதா அவரை கதவு வரை அனுப்பிவைத்தார்.
“கவனமா போ… என் அன்பு உன்னோட இருக்கு. மழைல நனையாத,” என்றார்.
குமார் மழைக்குள் நடந்து சென்றான். ராதா கதவை மூடி, கவுண்டரில் உட்கார்ந்தார். அவரது மனசு முதல் முறையாக இவ்வளவு லேசாகவும், நிம்மதியாகவும் இருந்தது. அன்பு சொல்லிவிட்டார். பயத்தைப் பகிர்ந்துவிட்டார். இப்போது ஒரு சிறிய நம்பிக்கை பிறந்திருந்தது. அவர் மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டு, குமாரின் குரலை மனசுக்குள் கேட்டுக்கொண்டார்.
குமார் ராதா கதை தொடரின் இந்த பாகம் மனரீதியான நெருக்கத்தை முழுமையாகக் காட்டுகிறது. குமார் ராதா கதையில் இனிமேல் உணர்ச்சிகள் இன்னும் ஆழமாகும்.
அன்று இரவு இருவரும் தனித்தனியே படுத்திருந்தாலும், மனசு ஒன்றாகவே பேசிக்கொண்டிருந்தது. அன்பு மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தது. உணர்ச்சி மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தது.
இந்த குமார் ராதா கதை அடுத்த எபிசோடில் தொடரும்.
என்னிடம் பேச ஆசைபடும் பெண்கள் மற்றும் எனக்கு அடுத்த தொடர் கதை எழுத உண்மையான பெண்கள் வேணும் என்னுடைய டெலிக்ரம்க்கு மெசேஜ் பண்ணுங்க click Here (பெண்கள் மட்டும்)



