அம்மா மகன் கதை
அம்மா மகன் கதை

திறந்த மனசு… விரிந்த கால்கள் பகுதி 2

இந்த அம்மா மகன் கதை லட்சுமி மற்றும் கார்த்திக்கின் மெதுவான ரகசிய உறவை விவரிக்கிறது. அம்மா மகன் கதையில் பயம் மற்றும் ஆசை கலந்த ஆழமான தருணங்கள் உள்ளன.

மறுநாள் காலை எட்டு மணிக்கு மேல் ஆகியும் வீட்டில் அமைதி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. வெளியே சூரியன் உதித்திருந்தாலும், லட்சுமியின் மனதில் இன்னும் நேற்றைய இரவின் நிழல் படிந்திருந்தது. அவள் சமையலறையில் நின்று காபி கிளறிக்கொண்டிருந்தாள். கையில் பழைய எஃகு துடுப்பு. கண்கள் ஜன்னல் வழியாகத் தெருவைப் பார்த்தன. ஆனால் அவள் உண்மையில் பார்த்தது வெளியேயல்ல. மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்கள்தான்.

நேற்று இரவு நடந்த ஒவ்வொரு விஷயமும் அவளைத் தொந்தரவு செய்துகொண்டிருந்தது. மகன் சொன்ன வார்த்தைகள். அவனுடைய நடுங்கும் குரல். அவனுடைய கண்களில் இருந்த பயம் கலந்த ஆசை. தான் படம் எடுக்கச் சொன்னது. குழுவில் வந்த கமெண்ட்கள். அந்தக் கமெண்ட்களைப் படித்தபோது தன் முகம் எப்படி சிவந்தது என்பதும், அதே சமயம் உள்ளூர ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி எப்படி எழுந்தது என்பதும் அவளுக்குத் தெரிந்தது. “நான் என்ன செய்துவிட்டேன்… என் மகன் என்னிடம் அப்படிச் சொன்னான்… நான் அவனைத் தள்ளிவிடவில்லை… மாறாக நான் அனுமதித்தேன்… படம் எடுக்கச் சொன்னேன்… அது என்னை என்னவாக ஆக்கும்…” அவள் கை நடுங்கியது. துடுப்பு கப் ஓரத்தில் சற்று சத்தமிட்டது.

கார்த்திக் தன் அறையில் படுத்திருந்தான். கண்கள் திறந்தே இருந்தன. கூரையில் இருக்கும் விரிசலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நேற்று இரவு முழுக்க தூங்கவில்லை. அம்மாவின் குரல் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. “நான் உன்னை வெறுக்க மாட்டேன்.” அந்த வார்த்தை அவனை ஆசுவாசப்படுத்தியது. அதே சமயம் இன்னும் பயமுறுத்தியது. “நான் என் அம்மாவிடம் அப்படிச் சொல்லிவிட்டேன்… அவள் என்னை வெறுக்கவில்லையா… ஆனால் அவள் படம் எடுக்கச் சொன்னாள்… அது என்ன பொருள்… அவளுக்குள்ளும் ஏதாவது இருக்கிறதா…” அவன் கையை முகத்தில் வைத்து மூடினான். உடல் சூடாக இருந்தது. கீழே அவனுடைய ஆண்குறி சற்று நிமிர்ந்திருந்தது. அவன் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் படுக்கையில் உருண்டு படுத்தான்.

காபி மணம் வீட்டில் பரவியதும் கார்த்திக் எழுந்தான். உடல் சோர்வாக இருந்தது. கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான். முகம் சோர்வாக, கண்கள் சிவந்து, முடி எல்லாம் சிதறி. அம்மா அவனைப் பார்த்தாள். சில நொடிகள் இருவரும் பேசாமல் நின்றார்கள். காற்றில் ஒரு பதற்றம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பிறகு அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள்,

அம்மா மகன் கதை – காலை உரையாடல்

“காபி ரெடி. வா. குடிச்சுட்டு பேசலாம்.”

கார்த்திக் தலையை ஆட்டி சமையலறைக்குள் சென்றான். இரண்டு கப் காபி மேஜையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. இருவரும் உட்கார்ந்தார்கள். காபி குடித்தார்கள். மௌனம். சுவர் கடிகாரம் டிக் டிக் என்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. வெளியே ஒரு பறவை கூவியது. அம்மா முதலில் பேசினாள். குரல் மென்மையாக, சற்று களைப்பாக.

“நேத்து… நல்லா தூங்கினியா?”

கார்த்திக் கப்-ஐ இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டான். கை சற்று நடுங்கியது. “இல்ல அம்மா… ரொம்ப தூங்கல… நானும்… யோசிச்சுக்கிட்டேன்…”

“நானும்தான்.” அம்மாவின் குரல் மென்மையாக இருந்தது. “நான்… நிறைய யோசிச்சேன். நேத்து நீ சொன்னதெல்லாம்… என் மனசுல சுத்தும். நான் உன்னைத் தள்ளிவிடல… அது சரியா தவறான்னு எனக்கே தெரியல.”

கார்த்திக் தலையை உயர்த்தி ஒரு நொடி பார்த்தான். பிறகு உடனே கீழே பார்த்தான். “அம்மா… நான்… நான் மன்னிப்பு கேட்கணும்… நேத்து… நான் அப்படிச் சொல்லிடவே கூடாது… நான் தப்பானவன்… நீ என் அம்மா… நான் இப்படி நினைக்கவே கூடாது…”

அம்மா கையை நீட்டி அவனுடைய கைமேல் வைத்தாள். அவளுடைய விரல்கள் சற்று நடுங்கின. “நிறுத்து. மன்னிப்பு கேட்காதே. நீ சொன்னதெல்லாம் உன் மனசுல இருந்தது. மறைச்சு வைக்கிறதை விட சொல்றது நல்லது. ஆனா… நான் இன்னும்… ரொம்ப குழப்பத்துல இருக்கேன். நீ என் மகன். நான் உன் அம்மா. இது… இது சரியில்லனு எனக்கே தெரியும். ஆனா… உன் கண்களைப் பார்த்தப்பிறகு… உன் குரலைக் கேட்டப்பிறகு… என்னால உன்னைத் தள்ள முடியல.”

கார்த்திக் பதில் சொல்லவில்லை. அவனுடைய கட்டைவிரல் அம்மாவின் விரலை மெதுவாகத் தொட்டது. அம்மா எடுக்கவில்லை. சில நிமிடங்கள் அப்படியே இருந்தார்கள். காபி ஆறியது. இருவரும் குடிக்கவில்லை. வெளியே தெருவில் ஒரு வண்டி ஓடியது. அதன் சத்தம் மங்கி மறைந்தது.

இந்த அம்மா மகன் கதை தொடரின் இந்த பகுதியில் இருவரின் மனநிலை தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அம்மா மெதுவாக எழுந்தாள். “நான் குளிக்கப் போறேன். நீ சாப்பிட வேணும்னா சாதம் இருக்கு. வெச்சுக்கோ. நான் வந்ததும் பேசலாம்.”

அவள் அறைக்குள் சென்றாள். கதவை மூடவில்லை. சற்று இடைவெளி விட்டாள். கார்த்திக் அங்கேயே உட்கார்ந்திருந்தான். மனம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. “அம்மா குளிக்கிறாள்… கதவு திறந்திருக்கு… நான் போய் பார்க்கலாமா… இல்ல… பயமா இருக்கு… அவள் என்ன நினைப்பா… நேத்து படம் எடுத்தாச்சு… இன்னும் போய் பார்த்தா… அவள் என்னை வெறுப்பாளா…” அவன் எழுந்தான். சில அடி எடுத்து வைத்தான். அறை வாசல் வரை சென்றான். நின்றான். உள்ளே தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் கேட்டது. அம்மாவின் மூச்சு சத்தம் கேட்டது. அவன் மீண்டும் திரும்பி வந்து மேஜையில் உட்கார்ந்தான். கைகளை இறுகப் பிடித்தான். நகம் சதையில் பதிந்தது.

அம்மா குளியலறையில் நின்றாள். தண்ணீர் வடிந்தது. அவள் தன் உடலைப் பார்த்தாள். கண்ணாடியில். மார்பகங்கள். இடுப்பு. தொடைகள். பூண்டு. “இந்த உடலைத்தான் என் மகன் ஆசைப்படுகிறான்… நேற்று படம் எடுத்தான்… குழுவில் போட்டான்… கமெண்ட்கள் வந்தன… நான்… நான் ஏன் அனுமதித்தேன்… எனக்குள்ள என்ன நடக்கிறது… நான் அவனைத் தள்ளிவிடவில்லை… மாறாக… நான் அனுமதித்தேன்…” அவள் தலைக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினாள். கண்களை மூடினாள். மனதில் கார்த்திக்கின் முகம் தெரிந்தது. அவனுடைய பயந்த கண்கள். அவனுடைய நடுங்கும் குரல். “அம்மா… எனக்கு உன்னைப் பார்த்து ஆசை…” அந்த வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

குளித்து முடித்து வெளியே வந்தாள். புடவை அணிந்திருந்தாள். ஈரமான முடி தோளில் விழுந்திருந்தது. நீர் துளிகள் கழுத்தில் வழிந்தன. கார்த்திக் இன்னும் மேஜையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அம்மா அவனருகே சென்று நின்றாள். “நீ சாப்பிடலையா?”

“சப்பில்ல அம்மா… பசி இல்ல… மனசுல ஏதோ…”

அம்மா சற்று நேரம் நின்றாள். பிறகு மெதுவாக உட்கார்ந்தாள். அவனுடைய எதிரே. “கார்த்திக்… நான் ஒண்ணு கேக்கணும். உனக்கு… உண்மையாவே… என்னைப் பார்த்து அவ்ளோ ஆசையா? நேத்து நீ சொன்னதெல்லாம்… உண்மையா?”

கார்த்திக் தலையைத் தாழ்த்தினான். குரல் மெல்லியதாக, நடுங்கியது. “ஆமா அம்மா… நான்… நான் பொய் சொல்லல… எனக்கு பயமா இருக்கு இதை ஒத்துக்க… ஆனா… ஆமா… எனக்கு… உன்னைப் பார்த்து… ஒருவித ஆசை… நான் என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல… நான் தப்பானவன்…”

அம்மா ஆழ்ந்து மூச்சு விட்டாள். அவளுடைய மார்பு சற்று எழுந்து விழுந்தது. “நான்… நான் இன்னும் ரெடியில்ல. ஆனா… நீ படம் போட்டது… கமெண்ட்ஸ் வந்தது… அதைப் பார்த்தப்பிறகு… எனக்குள்ள ஏதோ மாறிருக்கு. நான் பயப்படுறேன். ஆனா… உன்னைத் தள்ளிவிடவும் மனசு வரல. நீ என் மகன். உன் ஆசை என்னைப் புண்படுத்தல. ஆனா… இது என்னைக் குழப்புது.”

கார்த்திக் மெதுவாக தலையை உயர்த்தினான். கண்கள் ஈரமாக இருந்தன. “அம்மா… நான் என்ன செய்யணும்… சொல்லு… நான் உன்னை வருத்தப்படுத்தலனா… நான் என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன்… ஜஸ்ட்… என்னை வெறுக்காதே…”

அம்மா அவனுடைய கன்னத்தை மெதுவாகத் தொட்டாள். விரல்கள் சற்று நடுங்கின. “வெறுக்க மாட்டேன். நான் உன் அம்மா. நீ என் மகன். இப்போ… ஒண்ணும் செய்ய வேணாம். நாம பேசலாம். மெதுவா. நீ என்ன நினைக்கிறன்னு சொல்லு. நான் கேட்கிறேன். எவ்வளவு நேரம் வேணும்னாலும் பேசலாம்.”

அன்று முழுவதும் அப்படித்தான் போனது. பேச்சு. மௌனம். மீண்டும் பேச்சு. மதியம் சாப்பிடும்போதும் அதே நிலை. அம்மா சாதம் பரிமாறினாள். குழம்பு ஊற்றினாள். கார்த்திக் மெதுவாக சாப்பிட்டான். ஒவ்வொரு கரண்டியையும் மெல்ல மெல்ல வாயில் போட்டான். அம்மா கேட்டாள்,

“நீ எப்போ இருந்து… இப்படி உன்னைப் பார்த்து ஆசைப்பட ஆரம்பிச்ச? நேத்து சொன்ன மாதிரி… கல்லூரில இருந்ததுல இருந்து?”

கார்த்திக் கரண்டியை சுழற்றினான். சாதம் குழம்பியது. “ரொம்ப நாளா அம்மா… கல்லூரில இருக்கும்போதே… நீ என் அறைக்கு வந்து பேசும்போது… உன் வாசனை… உன் குரல்… உன் புடவை சற்று நகர்ந்தாலும்… எனக்குள்ள ஏதோ… ஆனா நான் பயந்து மறைச்சு வச்சுக்கிட்டேன்… இரவு முழுக்க தூங்காம… உன்னை நினைச்சு… நான் என்ன செய்தேன்னு இப்போ சொல்ல மாட்டேன்… ஆனா… மறைக்க முடியல இப்போ…”

அம்மா தலையை ஆட்டினாள். சாதத்தை மெல்ல மெல்ல மென்றுகொண்டே, “நானும் பார்த்தேன். உன் பார்வை மாறிருந்தது. சில சமயம் நீ என்னைப் பார்க்கும்போது… உன் கண்கள் வேற மாதிரி இருக்கும். ஆனா நான் ஒண்ணும் கேக்கல. ஏன்னா… நான் பயந்தேன். என் மகன் இப்படி நினைப்பான்னு… நான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமான்னு…”

மாலை ஆனதும் இருவரும் ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். டிவி போட்டிருந்தார்கள். ஆனால் பார்க்கவில்லை. திரையில் ஏதோ சீரியல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சத்தம் கேட்டது. ஆனால் இருவருடைய மனமும் வேறு இடத்தில் இருந்தது. அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“நேத்து போட்ட படத்துக்கு இன்னும் கமெண்ட்ஸ் வந்துருக்கா?”

கார்த்திக் மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தான். திரை ஒளிர்ந்தது. “ஆமா அம்மா… இன்னும் வந்துட்டு இருக்கு… சிலர்… ரொம்ப… அப்படியே எழுதிருக்காங்க…”

“காட்டு. நான் படிக்கறேன்.”

அவன் மொபைலைக் கொடுத்தான். அம்மா ஒவ்வொரு கமெண்ட்டையும் மெதுவாகப் படித்தாள். முகம் சிவந்தது. கழுத்து சிவந்தது. காதுகள் சூடாகின. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நீண்ட நேரம் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சில கமெண்ட்களை மீண்டும் மீண்டும் படித்தாள். பிறகு மொபைலை திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

“இவ்ளோ பேர்… என் உடலைப் பார்த்து… இப்படி நினைக்கிறாங்க… நான்… நான் விசித்திரமா உணர்றேன். பயமும்… ஒருவித… ஆர்வமும்… கலந்துருக்கு. நீ… இதைப் பார்த்து என்ன நினைக்கிற?”

கார்த்திக் மெதுவாக, “அம்மா… நான்… நான் பயப்படுறேன்… எனக்குள்ள ஏதோ… நான் கட்டுப்படுத்த முடியல… உன் படத்தைப் பார்த்து… அந்தக் கமெண்ட்களைப் படிச்சு… எனக்கு… உன்னைத் தொடணும்னு… ரொம்ப ஆசை…”

அம்மா தலையை ஆட்டினாள். “நானும்தான். நான் நேத்து… புடவை நகர்த்தினப்பிறகு… எனக்குள்ள ஏதோ… நான் பயந்தேன். ஆனா… உன் பார்வையைப் பார்த்தப்பிறகு… ஒருவித… நிறைவு… நான் உன்னைத் தள்ளிவிடல… அது என்னை ஆச்சரியப்படுத்துது.”

இரவு ஒன்பது மணிக்கு அம்மா எழுந்தாள். “நான் படுக்கப் போறேன். நீயும் படு. நல்லா தூங்கு. நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”

கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். ஆனால் படுக்கப் போகவில்லை. ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தான். மொபைலைப் பிடித்துக்கொண்டு கமெண்ட்களை மீண்டும் மீண்டும் படித்தான். அரை மணி நேரம் ஆனதும் அம்மாவின் அறைக் கதவு சற்று திறந்தது. அம்மாவின் குரல் மெல்லியதாக, நடுங்கியபடி வந்தது.

“கார்த்திக்… வா. உள்ளே வா.”

அம்மா மகன் கதை: முதல் தொடுதல்

அவன் உள்ளே சென்றான். கால்கள் நடுங்கின. நெஞ்சு வேகமாக அடித்தது. அம்மா படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். புடவை அணிந்திருந்தாள். விளக்கு மங்கலாக எரிந்தது. மின்விளக்கின் ஒளி அவளுடைய முகத்தில் விழுந்தது. “இங்கே உக்காரு. என் பக்கத்துல.”

கார்த்திக் படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தான். இரண்டு அடி தூரம் இடைவெளி. அம்மா மெதுவாக அவனருகே நகர்ந்தாள். அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். கை சற்று நடுங்கியது.

“நான்… ஒண்ணு செய்யப் போறேன். நீ பயப்படாதே. நான்… என் புடவையை… கொஞ்சம்… நகர்த்துறேன். நீ பாரு. அவ்ளோதான். தொடவேண்டாம். ஜஸ்ட் பாரு. நான் சொன்னா நிறுத்துவேன்.”

கார்த்திக் மூச்சு விடுவதையே மறந்தான். அம்மா மெதுவாக புடவையின் முடிச்சை அவிழ்த்தாள். புடவை சற்று தாழ்ந்தது. மார்பகங்களின் மேல் பகுதி தெரிந்தது. வெள்ளை சதை. அவள் மேலும் நகர்த்தினாள். முலைக்காம்புகள் தெரிந்தன. கருமையான வட்டம். கார்த்திக் கண்களைத் திருப்பவில்லை. பயந்தபடி, ஆசைப்பட்டபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய ஆண்குறி இறுக்கமாக நிமிர்ந்தது. காலையில் இருந்த அழுத்தம் மீண்டும் வந்தது.

அம்மாவின் குரல் நடுங்கியது. “இதுதான்… நீ ஆசைப்பட்ட உடல்… நான்தான் உன் அம்மா… ஆனா… இப்போ… நீ பாத்துட்டு இருக்க… என் மார்பகம்… நீ பார்த்துக்கிட்டிருக்க…”

கார்த்திக் கையை நீட்டினான். நடுங்கியது. அம்மாவின் கை அவனுடைய கையைப் பிடித்து நிறுத்தியது. “இன்னும் வேணாம். ஜஸ்ட் பாரு. நான்… நான் இன்னும் ரெடியில்ல. கொஞ்சம் நேரம் இப்படியே இரு.”

சில நிமிடங்கள் அப்படியே இருந்தார்கள். அம்மாவின் மார்பகங்கள் சற்று அசைந்தன. அவளுடைய மூச்சு வேகமாகியது. கார்த்திக்கின் மூச்சும். பிறகு அம்மா புடவையை மீண்டும் சரி செய்தாள். முலைக்காம்புகள் மறைந்தன. “போதும். இன்னைக்கு இவ்ளோதான். நீ போய் படு. நல்லா தூங்கு.”

கார்த்திக் எழுந்தான். கால் நிலையாக இல்லை. “அம்மா… நன்றி… நான்… நான் உன்னை மதிக்கிறேன்… நீ எனக்கு இவ்ளோ… அனுமதி கொடுத்தது…”

அம்மா புன்னகைத்தாள். சற்று சோர்வாக. “போய் படுடா. நாளைக்கு பார்க்கலாம். மெதுவா… மெதுவா…”

கார்த்திக் அறைக்குள் சென்றான். கதவை மூடினான். ஆனால் மூடவில்லை. சற்று இடைவெளி விட்டான். அம்மாவும் விளக்கை அணைத்தாள். இருட்டில் இருவரும் விழித்திருந்தார்கள். கார்த்திக் படுக்கையில் படுத்து சுவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அம்மாவின் மார்பகங்கள் மனதில் சுழன்றன. அவனுடைய கை தானாகவே கீழே சென்றது. ஆனால் அவன் நிறுத்தினான். “இன்னும் வேணாம்… அம்மா சொன்னாள் மெதுவான்னு…”

மறுநாள். மீண்டும் அதே மெதுவான போக்கு. பேச்சு. மௌனம். பார்வை. தொடுதல் இல்லை. மதியம் சாப்பிடும்போது அம்மா கேட்டாள்,

“நீ நேத்து இரவு… என்ன நினைச்சுக்கிட்டிருந்த? என் மார்பகத்தைப் பார்த்தப்பிறகு…”

கார்த்திக் மெதுவாக, சாதத்தை மென்றுகொண்டே, “அம்மா… உன் உடல்… நான் பார்த்தேன்… எனக்கு… ரொம்ப… நான் என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல… பயமும் ஆசையும் கலந்துருக்கு… நான் உன்னைத் தொடணும்னு… ஆசை… ஆனா பயமா இருக்கு…”

அம்மா தலையை ஆட்டினாள். “நானும்தான். நான் நேத்து… புடவை நகர்த்தினப்பிறகு… எனக்குள்ள ஏதோ… நான் பயந்தேன். ஆனா… உன் பார்வையைப் பார்த்தப்பிறகு… ஒருவித… நிறைவு… நான் உன்னைத் தள்ளிவிடல… அது என்னை ஆச்சரியப்படுத்துது. இன்னைக்கு இரவு… கொஞ்சம் மேலே போகலாம். நீ ரெடியா?”

கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். குரல் வரவில்லை.

மாலை ஆனதும் அம்மா மீண்டும் அழைத்தாள். “வா. உள்ளே வா. கதவை மூடு.”

இப்போது அம்மா புடவையை முழுவதுமாக அவிழ்த்து மேலே போட்டாள். நிர்வாணமாக படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மார்பகங்கள், இடுப்பு, தொடைகள், பூண்டு எல்லாம் தெரிந்தன. ரோமங்கள். சதை. கார்த்திக் வாசலில் நின்றான். கால் நகரவில்லை. நெஞ்சு வேகமாக அடித்தது.

“உள்ளே வா. பயப்படாதே. நான் சொல்றேன்.”

அவன் உள்ளே சென்றான். கதவை மூடினான். அம்மாவின் உடல் முழுவதும் அவனுடைய கண்களில் விழுந்தது. அவன் விழுந்தான். படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தான். கை நடுங்கியது. அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள், “இப்போ… நீ தொடலாம். மெதுவா. நான் சொன்னா நிறுத்து. சரியா? முதலில்… என் மார்பகத்தை… தொடு.”

கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். கையை நீட்டினான். முதலில் அவளுடைய தோளைத் தொட்டான். மென்மையான சூடு. பிறகு கை மெதுவாக கீழே இறங்கியது. மார்பகத்தின் பக்கம். அம்மாவின் மூச்சு நின்றது. கார்த்திக்கின் விரல்கள் மார்பகத்தைத் தொட்டன. மெதுவாக அழுத்தின. முலைக்காம்பை சுற்றின. அம்மாவின் உடல் சிலிர்த்தது.

“ஆஹ்… உன் கை… சூடா இருக்கு… மெதுவா அழுத்து… ஆஹ்…”

கார்த்திக் இன்னொரு கையாலும் தொட்டான். இரண்டு மார்பகங்களையும் பிடித்தான். மெதுவாக அழுத்தினான். முலைக்காம்புகளை விரல்களால் பிழிந்தான். அம்மாவின் இடுப்பு தானாகவே அசைந்தது. அவள் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். கார்த்திக் மேலே குனிந்தான். வாயை மார்பகத்தின்மீது வைத்தான். நாக்கால் முலைக்காம்பைத் தொட்டான். பிறகு வாயில் போட்டான். மெதுவாக சுரக்கினான்.

அம்மாவின் கை அவனுடைய தலையை அழுத்தியது. “ஆஹ்… கார்த்திக்… உன் வாய்… நல்லா இருக்கு… இன்னும் கொஞ்சம் சுரக்கு… ஆஹ்… என் முலைக்காம்பு… உன் வாய்க்குள்ள…”

கார்த்திக் மார்பகங்களை மாற்றி மாற்றி வாயில் போட்டான். நாக்கால் சுழற்றினான். மெதுவாக கடித்தான். அம்மாவின் மூச்சு வேகமாகியது. “கார்த்திக்… நீ… நீ கீழே போ… பாரு… என்… என் அங்கத்தை… நான்… நான் உன்னை அனுமதிக்கிறேன்…”

கார்த்திக் மெதுவாக கீழே இறங்கினான். தொடைகளை விரித்தார். அம்மாவின் பூண்டு அவனுடைய முகத்துக்கு முன்னால் வந்தது. ரோமங்கள். ஈரம். வாசனை. அவன் மூச்சை இழுத்தான். பயந்தபடி நாக்கை நீட்டினான். முதலில் ரோமங்களைத் தொட்டான். பிறகு மெதுவாக இதழ்களைப் பிரித்து நாக்கை உள்ளே விட்டான்.

அம்மாவின் உடல் நடுங்கியது. “ஆஹ்ஹ்… கார்த்திக்… உன் நாக்கு… உள்ள போச்சு… மெதுவா… ஆஹ்… நக்கு… என் பூண்டை… நக்கு…”

கார்த்திக் நாக்கை சுழற்றினான். மேலேயிருந்த சிறிய குமிழை வாயில் போட்டு மெதுவாக இழுத்தான். அம்மாவின் இடுப்பு மேலே எழுந்தது. கைகள் படுக்கையை இறுகப் பிடித்தன. “இன்னும்… இன்னும் நக்கு… ஆஹ்… என் மகன்… என் பூண்டை… நக்குறான்… ஆஹ்… நல்லா இருக்கு…”

கார்த்திக் ஆசை தீராமல் நக்கினான். நாக்கை ஆழமாக விட்டான். அம்மாவின் நீர் அவனுடைய நாக்கில் பட்டது. அவன் குடித்தான். அம்மாவின் தொடைகள் அவனுடைய முகத்தை அழுத்தின. “கார்த்திக்… நான்… நான் விட்டுடப்போறேன்… ஆஹ்… நிறுத்தாதே… உன் நாக்கு… என் உள்ளே…”

அம்மா உச்சத்தை அடைந்தாள். உடல் நடுங்கியது. பூண்டில் இருந்து நீர் வழிந்தது. கார்த்திக் அதை முழுவதுமாக நக்கினான். பிறகு தலையை உயர்த்தினான். முகம் ஈரமாக இருந்தது. அம்மா மூச்சு வாங்கியபடி படுத்திருந்தாள். கண்கள் ஈரமாக.

“கார்த்திக்… வா… மேலே வா… இப்போ… நீ உள்ள விடலாம்… நான் ரெடி…”

அவன் மேலே வந்தான். அம்மா அவனுடைய சட்டையைக் கழற்றினாள். பிறகு காலை. அவனுடைய ஆண்குறி நிமிர்ந்து நின்றது. இறுக்கமாக. நுனியில் துளி. அம்மா அதைப் பார்த்தாள். கையை நீட்டி மெதுவாகத் தொட்டாள். “இது… இவ்ளோ… கடினமா… உனக்கு என்னைப் பார்த்தா இப்படி ஆகுதா… என் மகன்… என் கையில…”

கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். அம்மா அவனுடைய ஆண்குறியை மெதுவாக அசைத்தாள். “நான்… நான் ரெடி. நீ… உள்ள விடு. மெதுவா. வலிச்சா சொல்றேன். சரியா?”

கார்த்திக் அம்மாவின் தொடைகளுக்கு இடையில் நின்றான். ஆண்குறியின் நுனியை பூண்டுக்கு நேராக வைத்தான். மெதுவாக தள்ளினான். நுனி உள்ளே சென்றது. அம்மாவின் முகம் சுருங்கியது. “ஆஹ்… பெருசா… மெதுவா… ஆஹ்… வலிக்குது… கொஞ்சம் நிறுத்து…”

அவன் நிறுத்தினான். “வலிக்குதா அம்மா? நான் நிறுத்துறேன்…”

“இல்ல… கொஞ்சம்… ஆனா… தொடரு… மெதுவா… நான் தாங்குறேன்…”

கார்த்திக் மீண்டும் மெதுவாக தள்ளினான். பாதி உள்ளே சென்றது. அம்மாவின் பூண்டு இறுக்கமாக அழுத்தியது. “ஆஹ்ஹ்… முழுசா… போடு… நான் தாங்குறேன்… ஆஹ்… உள்ள போகுது…”

அவன் ஒரு முழு தள்ளலில் முழுவதுமாக உள்ளே விட்டான். அம்மாவின் உடல் நடுங்கியது. நகம் அவனுடைய முதுகைக் கீறியது. “ஆஹ்ஹ்… உள்ள போயிடுச்சு… என் மகனின் ஆண்குறி… என் பூண்டுக்குள்ள… ஆஹ்… நிறையுது… என் உள்ளே…”

கார்த்திக் மெதுவாக அசைய ஆரம்பித்தான். வெளியே இழுத்து மீண்டும் உள்ளே தள்ளினான். அம்மாவின் மார்பகங்கள் அசைந்தன. “வேகமா… போடா… வலி போயிடுச்சு… இப்போ… நல்லா இருக்கு… என் பூண்டை… நிரப்பு… ஆஹ்… உன் ஆண்குறி… என் உள்ளே அசைவுது…”

கார்த்திக் வேகத்தை அதிகரித்தான். படுக்கை ஓசையுடன் அசைந்தது. அம்மாவின் கால்கள் அவனுடைய இடுப்பைச் சுற்றின. “ஆஹ்… கார்த்திக்… இன்னும் ஆழமா… என் உள்ளே… தட்டு… உன் விந்து… என்ல விடு… ஆஹ்… நான் மறுபடியும்… விட்டுடறேன்… என் பூண்டு… உன்னை பிழிுது…”

அம்மா மீண்டும் உச்சத்தை அடைந்தாள். பூண்டு இறுக்கமாக சுருங்கி கார்த்திக்கின் ஆண்குறியை பிழிந்தது. அதுவே அவனைத் தூண்டியது. அவன் ஆழமாகத் தள்ளி விந்துவை வெளியே தள்ளினான். “அம்மா… நான்… விடுறேன்… உன்ல… என் விந்து… உன் பூண்டுக்குள்ள…”

வெண்மையான திரவம் அம்மாவின் உள்ளே பாய்ந்தது. இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி படுத்திருந்தார்கள். கார்த்திக் இன்னும் உள்ளேயே இருந்தான். அம்மா அவனுடைய முதுகை வருடினாள்.

“கார்த்திக்… நீ… என்ல விட்டுட்ட… உன் விந்து… என் உள்ளே… இருக்க… என் மகன்… என் பூண்டுல… விந்து விட்ட…”

கார்த்திக் மெதுவாக வெளியே இழுத்தான். விந்து கலந்த ஈரம் வழிந்தது. அம்மா அதைப் பார்த்தாள். கையால் தொட்டாள். “இது… உன்னோட… என்ல… உன் விந்து… என் விரல்ல…”

இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள். பேச்சு இல்லை. மூச்சு மட்டும். சில நிமிடங்கள் ஆனதும் அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“இன்னும் கொஞ்சம் ஓய்வெடு. பிறகு… மறுபடியும்… நான்… இன்னும் ஆசைப்படுறேன்… நீ என்ல… இன்னும் விடலாம்… மெதுவா…”

கார்த்திக் அம்மாவின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். “அம்மா… நான்… உன்னை… ரொம்ப… ஆசைப்படுறேன்… உன் பூண்டு… என் ஆண்குறியை… இறுக்க பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது…”

அம்மா அவனுடைய கன்னத்தை வருடினாள். “தெரியும்டா… நானும்… இப்போ… தெரியும்… நீ என் மகன்… ஆனா… இப்போ… நீ என் ஆள்… என் உடலை… உனக்குக் கொடுத்தேன்…”

இரவு முழுவதும் இருவரும் மெதுவாக, மீண்டும் மீண்டும் நெருங்கினார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் பயமும் ஆசையும் கலந்தே இருந்தது. அம்மாவின் உடல் இப்போது கார்த்திக்கின் தொடுதலை ஏற்றுக்கொண்டது. கார்த்திக்கின் பயம் மெல்ல குறைந்தது. ஆனால் முழுவதுமாக போகவில்லை. இருவரும் அம்மா-மகன் என்பதை மறக்கவில்லை. ஆனால் அந்த இரவில் அது முக்கியமில்லை. ஒவ்வொரு தள்ளலிலும், ஒவ்வொரு நக்குதலிலும், ஒவ்வொரு விந்துவிலும் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழமாக உணர்ந்தார்கள்.

இந்த அம்மா மகன் கதை தொடரும். அடுத்த பாகத்தில் மேலும் ஆழமான தருணங்கள் வரும்.

மேலும் இதுபோன்ற கதைகளை படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்.

Comments

No comments yet. Why don’t you start the discussion?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *