
இந்த அம்மா மகன் கதை, லட்சுமி மற்றும் அவள் மகன் கார்த்திக் இடையே நடக்கும் ரகசியமான உணர்வுகளை மெதுவாகச் சொல்கிறது.
அம்மா மகன் கதை – ரகசியத்தின் ஆரம்பம்
லட்சுமி நாற்பத்து இரண்டு வயது. உயரம் சராசரி. உடல் மெல்லியதாக இருந்தாலும், வயதுக்கு ஏற்றவாறு மார்பகங்கள் இன்னும் நிறைய இருந்தன. இடுப்பு சற்று வளைந்திருந்தது. தொடைகள் மென்மையாக இருந்தன. கணவன் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் திடீரென்று இறந்துவிட்டான். அதன்பிறகு வீட்டில் அவளும் மகனும் மட்டும்தான். வீடு சிறியது. இரண்டு படுக்கையறைகள், ஒரு ஹால், சமையலறை. சுவர்கள் பழைய வண்ணத்தில். ஜன்னல்களில் இருந்து மாலை நேரத்து வெயில் உள்ளே வரும்போது வீடு சற்று மங்கலாகத் தெரியும்.
மகன் கார்த்திக் இருபத்து மூன்று. உயரமாக, ஒல்லியாக. முகம் இன்னும் வாலிபத் தோற்றத்துடன். கல்லூரி முடித்து வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் இப்போது வீட்டிலேயே அதிக நேரம் இருந்தான். அம்மாவைப் பார்த்து அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஆசை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அந்த ஆசை அவனை இரவுகளில் தூங்கவிடாமல் செய்தது. ஆனால் பகலில் அம்மா முன்னிலையில் அவன் மிகவும் அடக்கமாக இருப்பான். குரல் மென்மையாக இருக்கும். கண்களை நேராகப் பார்க்க முடியாது. அம்மா ஏதாவது கேட்டால் தலையைத் தாழ்த்தியபடி பதில் சொல்வான்.
அம்மாவுக்கு எல்லாம் தெரியும். மகனின் கண்களில் இருக்கும் அந்த நீண்ட பார்வை. அவன் லேப்டாப்பை மறைத்து வைக்கும் விதம். இரவில் அறையில் இருந்து வரும் அடக்கமான மூச்சுத்திணறல். சில சமயம் குளியலறை கதவு சற்று திறந்திருக்கும்போது அவன் திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்துவிட்டு ஓடுவது. எல்லாம் தெரியும். அவள் ஜாலியானவள். ஓப்பன் மைண்டட். உலகத்தைப் பற்றி நிறைய படித்திருந்தாள். ஆனால் மகனிடம் இதைப் பற்றி நேரடியாகப் பேசும்போது அவளுக்கும் ஒருவித கூச்சம் வரும். அதனால் அவள் பொறுமையாக, மெதுவாக, ஒரு படி ஒரு படியாக அணுக நினைத்தாள்.
அன்று மாலை நான்கு மணிக்கு மேல். வெயில் சற்று குறைந்திருந்தது. அம்மா சமையலறையில் நின்று சாப்பாடு தயாரித்துக்கொண்டிருந்தாள். சாதம் வெந்திருந்தது. குழம்பு கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. பொரியல் வாணலியில் பொரிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் அவ்வப்போது ஹால் பக்கம் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். கார்த்திக் தன் அறையில் லேப்டாப்புடன் உட்கார்ந்திருந்தான். கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அம்மா உள்ளே செல்லவில்லை. ஆனால் அவள் பார்த்தாள். லேப்டாப் திரையில் ஏதோ படங்கள் மாறிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு பெண்ணின் உடல். முகம் தெரியவில்லை. கார்த்திக் திடீரென்று தலையை உயர்த்தினான். அம்மாவின் நிழல் தெரிந்ததும் உடனே லேப்டாப்பை மூடினான். முகம் சிவந்தது.
அம்மா ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சமையலறைக்குத் திரும்பினாள். மனதில் எண்ணங்கள் ஓடின. “இன்னும் எவ்வளவு நாள் இப்படி மறைப்பானோ. நான் கேட்காமல் இருந்தால் அவன் ஒருபோதும் சொல்லமாட்டான்.” அவள் குழம்பை கிளறிக்கொண்டே நின்றாள். கையில் துடுப்பு. கண்கள் சற்று தூரத்தைப் பார்த்தன. “நான் அவனை வளர்த்தேன். அவன் என் மகன். அவனுக்குள்ள இருக்கிற ஆசையை நான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால்… இது எளிதல்ல.”
அம்மா மகன் கதை: சாப்பாட்டு மேஜை உரையாடல்
சாப்பாடு ரெடியானதும் அம்மா சத்தமிட்டாள். “கார்த்திக்… சாப்பாடு போடுறேன். வா.”
கார்த்திக் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தான். முகம் இன்னும் சற்று சிவந்தே இருந்தது. “வந்துட்டேன் அம்மா.”
மேஜையில் இரண்டு தட்டுகள். அம்மா சாதம் பரிமாறினாள். குழம்பு ஊற்றினாள். பொரியல் போட்டாள். கார்த்திக் தலையைத் தாழ்த்தியபடி உட்கார்ந்தான். கரண்டியை எடுத்தான். ஆனால் சாப்பிட ஆரம்பிக்கவில்லை. அம்மா எதிரே உட்கார்ந்தாள். சில நிமிடங்கள் மௌனம். கரண்டியின் சத்தம் மட்டும். சுவரில் தொங்கும் சுவர் கடிகாரம் டிக் டிக் என்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
அம்மா முதலில் சாதாரணமாகவே பேச ஆரம்பித்தாள். “இன்னைக்கு வெயில் ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு. நீ வெளியே போகலையா?”
“இல்ல அம்மா… வீட்லேயே இருந்தேன்.”
“வேலைக்கு ஏதாவது கால் வந்ததா?”
“இல்ல அம்மா. இன்னும் ரெசியூம் அனுப்பிட்டு இருக்கேன்.”
அம்மா சற்று நேரம் சாப்பிட்டாள். பிறகு மெதுவாக தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். “கார்த்திக்… நீ சரியா இருக்கியா? கடைசியா சில நாளா உன் முகம் எல்லாம் மாறி இருக்கு. ஏதோ யோசிச்சுக்கிட்டிருப்ப மாதிரி.”
கார்த்திக் கரண்டியை மெதுவாக கீழே வைத்தான். “ஒண்ணும் இல்ல அம்மா… நல்லா இருக்கேன்.”
“பொய் சொல்லாதே. உன் கண்கள் சொல்லுது. நீ தூக்கமில்லாம இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. இரவு முழுக்க எழுந்து உக்காந்துருக்கியா?”
கார்த்திக் பதில் சொல்லவில்லை. சாதத்தை வாயில் போட்டான். மெல்லுவது கூட மெதுவாக இருந்தது. அம்மா மேலும் மென்மையாகத் தொடர்ந்தாள்.
“நான் உன் அம்மாதானே. நீ என்ன நினைச்சாலும் என்னிடம் சொல்லலாம். நான் உன்னைத் திட்ட மாட்டேன். உன்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சிப்பேன். சொல்லு… என்ன யோசனை?”
கார்த்திக் நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருந்தான். மேஜையின் கீழே அவனுடைய கால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. பிறகு மிக மெல்லிய குரலில், “அம்மா… எனக்கு… ஒண்ணும் இல்ல…”
அம்மா சற்று நேரம் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு தன் கரண்டியை கீழே வைத்து, அவனுடைய கையை மெதுவாகத் தொட்டாள். “நேத்து மாலை… உன் அறையில லேப்டாப்ல என்ன பார்த்துக்கிட்டிருந்த?”
கார்த்திக்கின் உடல் சிலிர்த்தது. கை நடுங்கியது. “அம்மா… அது… ஒண்ணும் இல்ல… ஃபிரெண்ட்ஸ் அனுப்பினாங்க…”
“என்ன அனுப்பினாங்க? நான் பார்த்தேன்டா. கதவு திறந்திருந்தது. ஒரு பெண்ணின் உடல்… முகம் தெரியல. அது என்ன?”
கார்த்திக் தலையை மேலும் தாழ்த்தினான். குரல் கிட்டத்தட்ட கேட்காத அளவுக்கு மெல்லியதாக மாறியது. “அம்மா… அது… ஒரு குழு… சில பசங்க… தங்க வீட்ல இருக்கிறவங்கள பத்தி… பேசுவாங்க… படம் போடுவாங்க…”
அம்மாவின் கட்டைவிரல் அவனுடைய கைமேல் மெதுவாக வருடியது. “என்ன குழு? என்ன பேசுவாங்க?”
கார்த்திக் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தான். “அம்மா… நான்… நான் பயப்படுறேன் இதைப் பத்தி பேச…”
“பயப்படாதே. நான் இங்கே இருக்கேன். யாரும் கேட்கல. சொல்லு.”
நீண்ட மௌனம். சுவர் கடிகாரம் மீண்டும் டிக் டிக் என்று அடித்தது. வெளியே ஒரு நாய் குரைத்தது. கார்த்திக் கரண்டியை சுழற்றிக்கொண்டிருந்தான். பிறகு மிக மெதுவாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக,
“அம்மா… அந்த குழுவுல… சிலர்… தங்க அம்மாக்களோட… படம் போடுறாங்க… ஃபேஸ் மறைச்சு… அப்புறம்… மற்றவங்க… கமெண்ட் எழுதுறாங்க… ‘இந்த உடல் எப்படி இருக்கும்’னு… அந்த மாதிரி…”
அம்மாவின் கை சற்று நின்றது. ஆனால் அவள் எடுக்கவில்லை. “ஓ… அப்படிங்களா. உனக்கு அந்த மாதிரி படங்களைப் பார்க்க ஆசையா?”
கார்த்திக் தலையை வேகமாக ஆட்டினான். “இல்ல அம்மா… நான்… நான் ஜஸ்ட்… பார்த்தேன்… நான் அப்படி ஒண்ணும்…”
“பார்டா… உன் முகம் எல்லாம் சொல்லுது. நீ பொய் சொல்ற. உனக்குள்ள ஏதோ இருக்கு. சொல்லு. நான் கோபப்பட மாட்டேன்.”
கார்த்திக்கின் கண்களில் நீர் வந்தது. அவன் கண்ணைத் துடைக்கக்கூட முயலவில்லை. “அம்மா… எனக்கு… உன்னைப் பார்த்து… ஒருவித… ஆசை… வருது. நான் தப்பானவன்… நான் இப்படி நினைக்க கூடாது… ஆனா… என்னால நிறுத்த முடியல… தினமும் இரவு… நான்… உன்னை நினைச்சு… தூங்க முடியல…”
அம்மாவின் மூச்சு சற்று வேகமாகியது. ஆனால் அவள் அமைதியாகவே இருந்தாள். அவளுடைய கட்டைவிரல் இன்னும் அவனுடைய கைமேல் இருந்தது. “என்ன ஆசை? நேரா சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”
கார்த்திக் நீண்ட நேரம் பதில் சொல்லவில்லை. பிறகு மிக மெல்லிய குரலில், கிட்டத்தட்ட முணுமுணுப்பாக,
“அம்மா… நான்… உன்னைத் தொடணும்னு… உன் உடலை… அப்படியே… நான்… நான் உன்னை… அம்மாவா பாக்க முடியல சில சமயம்… நான் தப்பானவன் அம்மா… மன்னிச்சுக்கோ… தயவுசெஞ்சு மன்னிச்சுக்கோ…”
அம்மாவின் கண்களும் சற்று ஈரமாயின. அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையை இறுகப் பிடித்தாள். “நீ தப்பானவன் இல்ல. நீ என் மகன். உனக்குள்ள இருக்கிற ஆசையை நீ என்னிடம் சொல்றது தப்பு இல்ல. ஆனா… இது… நாம அம்மா மகன். இது சரியில்லனு உனக்கே தெரியும்.”
“தெரியும் அம்மா… ரொம்ப தெரியும்… ஆனா… என்னால… நான் என்ன செய்றதுன்னு தெரியல… நான் உன்னைப் பார்த்தா… என் மனசு… வேற மாதிரி ஆயிடும்… நான் பயப்படுறேன்…”
அம்மா சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். சாதம் ஆறியது. குழம்பு குளிர்ந்தது. இருவரும் சாப்பிடவில்லை. அம்மா மெதுவாகத் தொடர்ந்தாள்.
“அந்த குழுவுல… மற்ற பசங்க என்னென்ன சொல்றாங்க? அவங்க அம்மாக்களோட படம் போடும்போது… என்ன மாதிரி கமெண்ட்ஸ் வரும்?”
கார்த்திக் தலையைத் தாழ்த்தியபடி, “அம்மா… அவங்க… ‘இந்த உடல் நல்லா இருக்கு’… ‘இப்படி தொட்டால் எப்படி இருக்கும்’… ‘இந்த மாதிரி இருந்தா…’ அந்த மாதிரி… எழுதுறாங்க… சிலர்… ரொம்ப… அப்படியே…”
“உனக்கும் அந்த மாதிரி ஆசை வந்திருக்கா? என் படத்தை… ஃபேஸ் இல்லாம… அந்த குழுவுல போடணும்னு?”
கார்த்திக் திடுக்கிட்டு தலையை உயர்த்தினான். கண்கள் பயத்துடன் விரிந்திருந்தன. “அம்மா… நான்… நான் அப்படி நினைக்கவே இல்ல… நீ… நீ எப்படி அப்படி கேட்கிற?”
“நான் கேட்கிறேன். உனக்கு ஆசையா அப்படி போட? உண்மையா சொல்லு.”
கார்த்திக் நீண்ட நேரம் பதில் சொல்லவில்லை. அவனுடைய கால் மேஜைக்கு அடியில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. பிறகு மிக மெதுவாக, கிட்டத்தட்ட தெரியாத அளவுக்கு தலையை ஆட்டினான். ஒரு சிறிய அசைவு.
அம்மா அதைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான வெளிப்பாடு தெரிந்தது. கூச்சம், ஆர்வம், பயம், எல்லாம் கலந்தது. அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்,
“சரி. இன்னைக்கு இரவு… நான்… ஒரு படம் எடுக்கிறேன். ஃபேஸ் தெரியாத மாதிரி. நீ போடு. நான் பார்க்கணும்… என்ன மாதிரி கமெண்ட்ஸ் வரும்னு. ஆனா… நீ என்னிடம் ஒண்ணும் மறைக்கக்கூடாது. என்ன நடக்குதுன்னு எல்லாம் சொல்லணும். சரியா?”
கார்த்திக்கின் குரல் நடுங்கியது. “அம்மா… நீ… உறுதியா? நான்… நான் பயப்படுறேன்…”
“நான் சொல்றேன். ஆனா… இது மெதுவா நடக்கணும். நான்… நான் இன்னும் ரெடியில்ல. நீ பயப்படாதே. நான் உன்னை வெறுக்க மாட்டேன்.”
சாப்பாடு அப்படியே மேஜையில் தணிந்தது. இருவரும் அதிகம் சாப்பிடவில்லை. அம்மா எழுந்து பாத்திரங்களை எடுத்தாள். கார்த்திக் உதவ எழுந்தான். சமையலறையில் இருவரும் பக்கப்பக்கமாக நின்று பாத்திரங்கள் கழுவினார்கள். தண்ணீர் ஓடும் சத்தம். பாத்திரங்களின் சத்தம். ஆனால் பேச்சு இல்லை. அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள்,
“நீ இன்னைக்கு இரவு நல்லா தூங்கு. நாளைக்கு பார்க்கலாம். இப்போ எல்லாம் யோசிக்காதே.”
கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். ஆனால் தூங்கப்போவதில்லை என்பது இருவருக்கும் தெரியும்.
அம்மா மகன் கதை – முதல் படம் மற்றும் கமெண்ட்கள்
இரவு ஒன்பது மணி. வீடு அமைதியாக இருந்தது. அம்மா தன் அறைக்குள் சென்றாள். கதவை சற்று திறந்தே வைத்தாள். கார்த்திக் ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தான். அம்மா உள்ளே இருந்து மெதுவாகச் சொன்னாள், “வா.”
கார்த்திக் உள்ளே சென்றான். கால் நடுங்கியது. அம்மா ஜன்னல் பக்கம் நின்றாள். வெளிச்சம் பின்னால் இருந்து விழுந்தது. அவள் புடவையை சற்று நகர்த்தினாள். முதுகைக் காட்டி நின்றாள். இடுப்பு வளைவு தெரிந்தது. தொடைகளின் மேல் பகுதி. மார்பகங்களின் பக்கவாட்டு சற்று. முகம் சுவரை நோக்கி இருந்தது. “இப்போ எடு. ஃபேஸ் வரக்கூடாது.”
கார்த்திக் கை நடுங்க நடுங்க மொபைலை எடுத்தான். பல முறை முயன்றான். கை நடுக்கம் அடங்கவில்லை. இறுதியில் சில படங்கள் எடுத்தான். அம்மா திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. “போதும். இப்போ போடு. நான் பார்க்கணும்.”
கார்த்திக் தன் அறைக்குள் ஓடினான். குழுவில் படத்தை போட்டான். தலைப்பு எழுதவில்லை. ஜஸ்ட் படம். சில நிமிடங்களில் கமெண்ட்ஸ் வர ஆரம்பித்தன. அவன் ஒவ்வொன்றையும் படித்தான். கை இன்னும் நடுங்கியது. பிறகு அம்மாவின் அறைக்குள் சென்று மொபைலைக் காட்டினான்.
அம்மா படித்தாள். ஒவ்வொரு கமெண்ட்டையும் மெதுவாக. முகம் சிவந்தது. கழுத்து சிவந்தது. ஆனால் ஒன்றும் பேசவில்லை. நீண்ட நேரம் மௌனமாக திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு மெதுவாக மொபைலை திருப்பிக் கொடுத்தாள்.
“இவ்ளோ பேர்… இப்படி நினைக்கிறாங்களா…” அவளுடைய குரல் மென்மையாக, சற்று நடுங்கியது. “நீ… இப்போ என்ன நினைக்கிற?”
கார்த்திக் தலையைத் தாழ்த்தி, “அம்மா… நான்… நான் பயப்படுறேன்… எனக்குள்ள ஏதோ… நான் கட்டுப்படுத்த முடியல…”
அம்மா அவனருகே வந்தாள். அவனுடைய தோளில் கையை வைத்தாள். கை சற்று நடுங்கியது. “இன்னைக்கு இவ்ளோதான். நாளைக்கு… நாளைக்கு பார்க்கலாம். நீ போய் படு. நல்லா தூங்கு. நான் இருக்கேன்.”
கார்த்திக் தலையை ஆட்டி அறைக்குள் சென்றான். கதவை மூடினான். ஆனால் மூடவில்லை. சற்று இடைவெளி விட்டான். அம்மாவும் தன் படுக்கையில் படுத்தாள். விளக்கை அணைத்தாள். இருட்டில் இருவருடைய மூச்சு சத்தம் மட்டும் கேட்டது.
கார்த்திக் படுக்கையில் படுத்து சுவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அம்மாவின் உடல், அம்மாவின் குரல், அம்மாவின் கை அவனுடைய தோளில் வைத்த அழுத்தம்… எல்லாம் மனதில் சுழன்றது. அவன் கண்களை மூடினான். ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை. “நான் என்ன செய்துவிட்டேன்… அம்மா என்னை வெறுக்க மாட்டாரா… ஆனா அவள் கோபப்படவில்லை… அவள்… அவள் சம்மதித்தாள் படம் போட…” அவனுடைய மனம் அமைதியாக இல்லை.
அம்மாவும் விழித்திருந்தாள். கூரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “நான் என்ன செய்துவிட்டேன்… என் மகன் என்னிடம் இப்படி சொன்னான்… நான் அவனைத் தள்ளிவிடவில்லை… நான் படம் எடுக்கச் சொன்னேன்… எனக்குள்ள என்ன நடக்கிறது… நான் பயப்படுகிறேன்… ஆனால்… ஒருவித ஆர்வமும் இருக்கிறது…” அவள் பக்கத்தில் திரும்பினாள். கண்களை மூடினாள். ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
இரவு நீண்டது. வெளியே காற்று அடித்தது. ஜன்னல் கம்பிகள் லேசாக அசைந்தன. இருவரும் தனித்தனியே படுத்தாலும், இருவருடைய மனதிலும் ஒரே எண்ணம்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நாளை என்ன நடக்கும். அம்மா எவ்வளவு தூரம் போவாள். கார்த்திக் எவ்வளவு தூரம் பயத்தை மீறி முன்வருவான்.
காலை வரை இருவரும் அப்படியே விழித்திருந்தார்கள். சூரியன் உதித்ததும் அம்மா எழுந்தாள். கார்த்திக் இன்னும் படுத்திருந்தான். அம்மா சமையலறைக்குச் சென்று காபி வைத்தாள். மணம் வீட்டில் பரவியது. கார்த்திக் எழுந்து வந்தான். முகம் சோர்வாக இருந்தது. இருவரும் பேசவில்லை. காபி குடித்தார்கள். மௌனம். ஆனால் அந்த மௌனத்தில் நிறைய இருந்தது.
அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள், “இன்னைக்கு… நீ எங்கும் போகாதே. நான்… நான் யோசிக்கிறேன். மெதுவா… மெதுவா பார்க்கலாம்.”
கார்த்திக் தலையை ஆட்டினான். குரல் வரவில்லை. அவன் பயந்துகொண்டே இருந்தான். ஆசையும் அதே அளவுக்கு இருந்தது. அம்மாவும் அதே நிலையில் இருந்தாள். கூச்சம், பயம், ஆர்வம், எல்லாம் கலந்த ஒரு விசித்திரமான காலை அது.
மேலும் இதுபோன்ற கதைகளை படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்.


